donderdag 23 mei 2013

Vervolg Elfsteden: het gouden peloton

Behalve Rinke, Johan en Jelmer reden nog een aantal TKP'ers op tweede Pinksterdag door Friesland. De belevenissen van Marian, Tjalling, Laurens, Edwin en Daniëlle.
20 mei was de dag van de Friese Elfstedentocht. Samen met Marian was ik de voorgaande dag al vertrokken naar het pittoreske Reduzum. Goed gegeten en na een korte nacht was het dan zover, Laurens arriveerde op het afgesproken tijdstip en bepakt en bezakt vertrokken we vanuit mijn ouderlijk huis gezamenlijk met twee auto’s richting Bolsward. Hier aangekomen was het even zoeken en telefoneren waar de overige deelnemers van het gouden peloton zich hadden opgesteld. Voor de start hadden we elkaar gevonden. Daar gingen we dan met 6 man sterk in de laatste groep, het peloton werd vertegenwoordigd door Nathalie (een vriendin waarmee ik twee keer eerder de tocht heb gefietst), Marian, Tjalling, Laurens, Edwin en ikzelf(Daniëlle) uiteraard.

Rond twintig over 8 waren we Bolsward ongeveer uit. Daarna fietsten wij in een rap tempo langs de stempelposten in Harlingen, Franeker, Holwerd en Dokkum. Tot zover een makkie. Vlak voor Miedum stond de vader van Laurens met een natje en een droogje, dat werd zeker op prijs gesteld door het gehele peloton. Nog een calorieënpakker mee voor onderweg. Tussen Miedum en Leeuwarden begonnen bij enkele leden de eerste krampjes en pijntjes zich aan te dienen. Gelukkig waren we vlot en rond half 1 in Leeuwarden, waar een groot gedeelte van onze fanclub bij de Oldehove (ook wel de scheve toren van Leeuwarden) zich had geschaard.

Vertrekkende uit Leeuwarden sloeg het noodlot toe en begon het te regenen. Vlak voor Dronrijp lekke band nummer 1 voor Laurens. Vervangen en weer doorgereden in de regen. Vervolgens in Winsum rijd Laurens zijn achterband nogmaals lek. Dit keer op een betere plek, aangezien er hier muziek was en het reparatiebusje net achter ons aan kwam rijden. Weer vervangen en doorgereden. In Bolsward doorweekt en soppend in de schoenen aangekomen was het schoenplaatje van Laurens los, ter plekke gerepareerd. Daar kregen we nog een lekker zout soepje aangeboden en dat ging er natuurlijk goed in.

Vlak voor Oudemirdum kwam ik in onoplettend moment bijna tot val doordat mijn voorwiel tussen een aantal tegels bleef steken, waarna ik tegen het stuur van Marian slingerde. Gelukkig niemand gevallen. Mijn hand was een beetje pijnlijk en er verscheen al gauw een bult en een blauw plek. In Oude Mirdum bij de EHBO-post langs, bleek gelukkig alleen gekneusd te zijn. Vanuit Oudemirdum was het nog 47 km en op dat moment werden we ons bewust van hoe doorweekt we waren. Onze schoenen stroomden over, we waren door en door natgeregend...koud en bibberend stonden we bij een koffiekraam waar we geen genoeg konden krijgen van de warme thee/koffie. Toch vonden we de moed om door te fietsen, en tot irritatie van sommige andere deelnemers al zingend door Zuid-Friesland heen. Met hits als: Is het een man of toch een vrouw? We gaan naar de Mont Ventoux toe. Tringelingeling je bent een lekker ding en de kaskraker: Worst van de Hema.
Daarna richting het IJsselmeer over de dijk, langs het water waar de gure wind door onze kleding heen waaide... In Stavoren werden we door 1 van de vrijwilligsters nog lekker stevig warm geknuffeld. Met een dikke knuffel en tút van deze aardige mevrouw konden we er weer tegenaan en op naar Hindeloopen. De regen hield aan en begon weer wat toe te nemen. Daarna vlak voor Workum, ongeveer 15 km voor de finish krijgt Laurens zijn derde lekke band...geen reparatiebusje of fietsenmaker in de buurt...gewoon midden tussen de weilanden. Verregend en koud de band verwisseld. Vervolgens de een na laatste stempelpost in Workum… nog 12 km te gaan. In de verte zagen we Bolsward liggen...en dan eindelijk was het moment daar.. Opgewacht door mijn grootste fan, mijn moeder met een aantal rozen en een camera in de aanslag, hadden we dan eindelijk dat felbegeerde elfstedenkruisje te pakken!

In mijn beleving was deze tocht ondanks de regen en de tegenslag een geslaagde expeditie. De snelheidsprijs hebben wij zeker niet gewonnen, maar voor gezelligheid en groepsgevoel krijgt iedereen binnen het Gouden Peloton een dikke 10!! Volgend jaar weer…


Geen opmerkingen: