woensdag 6 februari 2013

Blijhammerij is altijd leuk, goed voor een uitdagend rondje Groningen-oost per velo tout terrain met soep na. Maar dat moet toch ook dichterbij kunnen? Onder de rook van de stad, bijvoorbeeld? Herman pakt deze handschoen met verve op. Dat hebben we* geweten…

Onder de schaduw van het TKP-pand verzamelen een handvol wielrijders zich op de vroege zondagochtend om daar, onder het genot van versgemalen koffie, moed te verzamelen rond Groningen de prut in te gaan. ‘Met de blik strak gericht op de Mont Ventoux, later dit seizoen, slaan we ons door de noodzakelijke ontberingen heen’ zou het onderschrift kunnen zijn en daarmee basta. Maar een verslag is noodzakelijk voor de verwerking van een en ander.

Op Herman staat eigenlijk geen maat. Om niet steeds een geel stipje aan de horizon te zien, of zelfs helemaal niets meer, teisteren we de pedalen tot het uiterste. Niet zo fanatiek om langs het verharde fietspad al door de berm te gaan fietsen, maar wat scheelt het? Het stadspark zien we opeens van een andere kant. Door de jaren heen heeft Herman stukje bij beetje aan de route gesleuteld en heeft hij een keurig lint van onverhard om Groningen gespannen. Via Bruilweering komen we op het onverharde pad van de Madijk. Het weer is redelijk, harde wind, maar daar in de rug en de temperatuur rond nul graden, maar de ondergrond heeft te lijden gehad van het seizoen. Een enkeling verkiest het verharde fietspad aan de andere kant van het Peizerdiepje, maar dat hoort eigenlijk niet. Langzaam slingeren we de Onlanden binnen, en dat zullen we weten ook. Enkele verstoorde wandelaars geven ongevraagd commentaar en een heer maakt het zelfs zo bont dat hij ons lachend naroept dat het volgende stuk wel erg slecht is. En dat is het. Onland. Geen water, geen ondergrond, maar een fatale mix. Het voorwiel zakt soms tot de as in de grasprut en het achterwiel spint onmachtig zonder de trein in beweging te kunnen houden, alsof je door een vers rijstveld fietst. Het voordeel van een kletspoot is dat je eerst een warme voet krijgt. Aan het einde komen we even op adem, maar dit was het slechtste stuk, aldus Herman. Dat horen we deze ochtend overigens nog een paar keer…

Achter de Braak komen we Eelde-Paterswolde binnen. Een stukje verhard voelt soms aan als een cadeautje. Even ontspannen, maar het tempo blijft hoog. Via een illegaal stukje aan de andere kant van de Legroweg (ja, je mag ergens in Groningen-Drenthe niet fietsen…) scheren we langs het Friescheveen. Wandelaars op zoek naar rust, zoeken een veilig heenkomen. Richting Vosbergen gaat het, langs het muziekinstrumentenmuseum, over redelijk begaanbare paden. We steken over naar Glimmen, onder de A28 door. En geloof me, dit is sneller getikt dan gefietst. De Appelbergen wachten nog met een uitdagende droge sloot. Achter het Pannenkoekenhuis is het wenselijk half in de berm met hier en daar een gevallen boomstam uit het middendeel weg te blijven, want daarin loop je gegarandeerd vast. Even lijkt het er op dat we nog een rondje gaan doen.
Een nieuw lint spannen we om het Noordlaarder bos, bij tijd en wijle zijn we overigens compleet het spoor bijster waar we zitten. Geen thuishaven in beeld, Groningen lijkt verder weg dan ooit. Een dubbel gereden parcours weer terug bij de Appelbergen, gaan we nog steeds niet geheel richting Groningen. Via Onnen enteren we Haren maar neigen steeds verder naar rechts, het wordt geen rechtstreekse rit naar huis. De wind is even weer een trouwe metgezel en blaast ons richting het Winschoterdiep. De Noorderzanddijk is gravel en dat is bijzonder welkom. Maar als altijd zit het venijn hem in de staart. Volkomen leeggereden wacht ons een straffe tegenwind zonder beschutting. Na het industrieterrein Winschoterdiep nog een laatste beproeving. Hekwerken en rul zand maken dat de meesten afstappen. Hier wordt volop gewerkt en ligt het terrein er wekelijks anders bij. Altijd boeiend zullen we maar zeggen, als we de kracht daarvoor nog zouden hebben. Maar dan laten we de Mediacentrale achter ons en zijn we terug op de basis. Flink gevulde soep is een passend en heerlijk slot, we krijgen weer wat praats. Er is nog een klassieker geboren.

* Geerd Bültena, Janneke Tienkamp, Wim Noorman, Ernst de Bie, Chris Talens, Bert Baalman,
Herman Lübbers


Geen opmerkingen: