woensdag 20 juni 2012

Coos Classic (Rondje Drenthe)

Hallo Coos, lekker gefietst afgelopen zondag?
Was zeker leuk, ondanks de afmeldingen en de ontbrekende aanmeldingen.

Waar zijn jullie langsgekomen?
(Is nu nog intellectueel eigendom. Coos moet hem nog even openstellen voor het publiek.)
VAM-berg zat er helaas niet in, nog wel geklommen?
Op deze website is te zien te zien dat de drie overblijvende fietsers tot grote hoogte (36 meter en 62 centimeter) zijn gestegen.

Lekker fietsweer?
Maar goed, de uitdaging zat hem uiteraard niet in de hoogtemeters, wel in de windsnelheid. (Onstuimig weer, volgens één van de afmelders).

Kunnen we nog opmerklelijke prestaties verwachten straks in Sauerland?
Ernst is los, die zul je in Sauerland vaker voor je dan achter je zien fietsen. Rinke ging op karakter en nam vol overgave in de laatste 10 km, met tegenwind, de koppositie van het peloton.








woensdag 6 juni 2012

Blijham-Blijham. We werden er weer blij van :)


Ook in Duitsland aandacht voor die Bauer

De Geerd Bultena Classic, ook bekend als Blijham - Blijham, is inmiddels een begrip. Zondag werd onder barre (lees koud en nat) omstandigheden de editie 2012 gereden.

De dag vertoonde overeenkomsten met een even kille junidag in 1975, de temperatuur zakt naar een historisch laag dieptepunt. Gelukkig bleef de gevreesde regen eigenlijk voor het grootste deel uit.

Geerd had de koffie weer klaar staan in de omkleedgarage. Aanwezig bij Geerd zijn Ernst en Rinke, Peter, Janneke en Wim, Coos, Jeroen en maat Tonnie. Wat bleek? Slechts drie helden durfden op de kalender te kijken om de keus kort of lang qua beenbedekking te maken. Om 9 uur precies draaien we rechtsaf de weg op en vrijwel meteen zit er een behoorlijke vaart in. Zo snel dat het een muis ternauwernood lukt tussen de draaiende wielen door te ontsnappen. De kopgroep bestaat als altijd uit Geerd en een passagier. Met zwierige armgebaren geeft de uitzetter van de Geerd Bültenaclassic de gewenste richting aan. Verwarrend voor de volgers is daarentegen, dat degene die naast Geerd rijdt, doorlopend uitleg krijgt over de gevolgde route, ondersteund met dezelfde gebaren. Maar het is altijd interessant.
Commentaar overbodig
In Duitsland wordt er op tijd in de remmen geknepen om een Konditorei te bezoeken voor machtig appelgebak. We hebben er 25 kilometer opzitten. Met een vol gevoel gaan we verder, spiekend in de lucht naar regen die nog steeds uitblijft. Op allerlei sociale media was al getweet over de lengte. 106 zei de een, 130 kilometer zei de ander. Het zouden er slechts 87 worden. Het gebied is heerlijk rustig om te fietsen, is bij lange na niet zo kaal als het vooroordeel wil. We rijden langs bossen, zandverstuivingen, polders, dijken en de Eems. Plaatsnamen als Bunde, Ditzum, Rhede, Drieborg, Nieuw Beerta en Beerta zelf natuurlijk. We laten Hongerige Wolf rechts liggen maar ene Vos die 's morgens uitbleef kwam later het peloton nog even versterken, voor enkele meters om vervolgens in het wuivende graan te verdwijnen. Inmiddels kunnen we het niet meer ontkennen, het regent, nu en dan. Met veel ruimte tussen de druppels, maar toch. Derhalve laten we De Blauwe Stad voor wat het is, net als de rest van Nederland, en draaien na Winschoten gepasseerd te zijn om even voor enen de Morrigerweg weer op. Lena had de pan al op het vuur voor de heerlijke soep. De twee jongens van Geerd ruiken nog even aan een even glansrijke carrière als die van Ernst en Rinke door in de twee verse A-zessen plaats te nemen. Volgende keer ben ik er graag weer bij!

Fietsclinic Belga


‘Niets is zo frustrerend als een slecht schakelende fiets’
Onder dat motto togen we afgelopen woensdagavond met 6 collega’s en een introducée naar Belga Fietsen voor een echte onderhoudsclinic. Ook de begeleiders van onze aanstaande Sauerlandtrip, Koen en Daniel waren van de partij.
Na ontvangst met koffie werden we alle snel rond de racefiets van Harm-Jan gepositioneerd. Het leedvermaak over de aanstaande verbouwing/sloperij van de fiets van Harm-Jan sloeg al snel om in jaloezie, toen bleek dat de fiets een serieuze opknapbeurt kreeg op kosten van ons allen.
Onze mecanicien nam op een rustige manier alle kritische punten van een racefiets met ons door en bracht ons de tips en trucs van het onderhoud bij. Het vervangen van een versnellingskabel bleek toch niet zo moeilijk te zijn, evenals het verwijderen van de cassette met tandwielen achter. Harm-Jan begon steeds meer te glunderen naarmate de tandwielen harder begonnen te blinken.
Het klapstuk van de avond, daar waar iedereen voor gekomen was, het afstellen van de versnellingen, kwam toch een beetje als een dooddoener. ‘Kwestie van één schroefje’

Al met al was het een leerzame avond en kunnen we met een gerust hart tekeer gaan in Sauerland over een paar weken.

Mont Ventoux revisited

Vorig jaar beklom Louis de mont Ventoux - het verslag vind je elders op de blog. Vorige week klom Martin vanuit Bedouin omhoog voor het goede doel . Zie voor zijn verslag de blog van Martin http://www.martindouma.nl/

Elfstedentocht: It giet oan!

Elk jaar komt de vraag boven "ga ik weer die 240km fietsen of heb ik wel genoeg van Friesland gezien?" Geen makkelijke keuze, in de wetenschap dat het de laatste keer zeer nat en stormachtig was.

Desondanks besloten een aantal diehards op de fiets te stappen voor de tocht der tochten. Egge Pieter, Tjalling, Bert, Herman en zwager Remco konden voor de verandering uitslapen, want ze hoefden pas om 8 uur te starten in de laatste startgroep.

Uitgezwaaid door het voltallige Elfstedenbestuur togen ze op weg. Egge Pieter en Tjalling kozen hun eigen snelheid, zodat ze ongehinderd af en toe even een peukje konden roken.

Bert, Herman en Remco hadden de auto strategisch geparkeerd langs de route en dat was maar goed ook. 2 insmeerbeurten zonnecrème waren zeker nodig! Het weer werkte dit keer prima mee.

Voor de rest waren er ook weinig verzwarende omstandigheden, behalve dan de filevorming voor de stempelposten en een, na 180km toch wat tegenstribbelend zitvlak.

We mogen wel spreken van een uit toeristisch oogpunt optimaal rondje Friesland.

vrijdag 1 juni 2012

Rondje Zuiderzee

TKP Fietst er lustig op los. Het afgelopen Pinksterweekend waren er weer verschillende tochten. Hieronder volgt een kort verslag van een lange tocht, de Zuiderzeeroute, die Pieter en een vriend hebben gemaakt. Maandag volgt een impressie van de Elfsteden fietstocht van 2012 en een verslag van de tocht die Geerd en Ernst hebben uitgezet in de Groningse grensstreek.


Nederland kent een uitgebreid netwerk van lange afstandsfietsroutes, de zogenaamde LF-routes. Ik heb het Pinksterweekend samen met een vriend en de vrouwen in de volgauto de LF21, 22 en 23 gefietst. Tezamen vormen ze de Zuiderzeeroute. Als polderjongens vonden we dat we dat een keer moesten doen. We begonnen zaterdag bij Lemmer om vandaar over de IJsselmeerdijken naar het noorden te gaan, langs Oudemirdum, Stavoren, Hindelopen, Workum en Makkum naar de Afsluitdijk. Je ziet, deze route is goed voor je topo. Als bonus passeer je ook nog het monument van de slag bij Warns. Goed voor je historische kennis. Door de route tegen de klok in te rijden zouden we op tweede Pinksterdag niet alle Elfstedenfietsers op dit traject tegemoet rijden.

De Afsluitdijk is 30 kilometer lang en als je, zoals wij, de wind in de rug hebt dan vormen alleen de miljoenen vliegen op de dijk een beproeving. We moesten natuurlijk even stilstaan bij het monument van ingenieur Lely en het beeld van de dijkwerker. In feite de mannen die de Zuiderzeeroute mogelijk hebben gemaakt. We gingen sowieso niet voor de snelste tijd en de zon scheen lekker. Lunch in de haven van Den Oever. Ook een geschikt mentaal oplaadpunt want we vervolgden de route met de saaiste 20 kilometer, binnendijks rechtuit door de Wieringermeer (om onduidelijke redenen hoefden we hier niet omheen te rijden). Bij Medemblik leefden we weer op en via het tuindersgebied bij Andijk en de Drommedaris in Enkhuizen fietsten we weer voor de wind over de dijk naar Hoorn. De eerste etappe was 170 kilometer en de verbrande calorieën hebben we snel weer aangevuld met bier. In Hoorn logeerden we in de voormalige jeugdgevangenis (en nee, daar kenden mijn vriend en ik elkaar niet van, zoals sommigen suggereerden).

De tweede dag was even zonnig en zelfs nog wat warmer dan de vorige. We branden zo ongeveer de hotelkamers uit. Vanaf Hoorn volgt een leuke route over de dijk (ps we hebben de dode koe en het rode autootje niet gezien). We kwamen door de bekende trits plaatsen Volendam, Edam, Monnickendam. Ik zal geen foute grappen maken over Volendam (Hemeltje!), maar het magazijn van Bart Smit op het industrieterrein is wel zo’n beetje het hoogtepunt en Jan is zijn Zoon.

Over de Schellingwouderbrug bij Amsterdam, via het riante fietspad langs IJburg ging de route verder over een rustiek dijkje naar Muiden. Bij Ome Ko aangelegd voor de uitsmijter. Razend druk is het daar bij de sluis in de Vecht. Muiderslot gepasseerd (ook geen boekenkist gezien) en door Muiderberg en Naarden Vesting reden we het Gooi in. Daar raakten we een paar keer de bordjes kwijt, maar gelukkig hadden we de routekaartjes nog. Na Huizen reden over de A6 de bible belt van Nederland in. Dat betekent bijvoorbeeld dat het veer over de Eem bij Eemdijk zondags niet vaart en we dus een kilometer of 10 moesten omrijden. Keurig aangegeven overigens. Via de randmeren (Spakenburg, Harderwijk) belandden we in ons hotel in de lommerrijke omgeving van Nunspeet. Het zwembad zorgde voor een aangename verkoeling. Tweede etappe inclusief misrijden: 160 kilometer.

De derde dag konden we nog net voor de grote drukte over de braderie in Elburg. Bij Oldebroek hebben we de openluchtkerkdienst links laten liggen en reden we rechtstreeks door naar Kampen. Over de gepimpte oude IJsselbrug leidde de route langs Grafhorst (what’s in a name) naar Genemuiden. Daar voer de veerpont wel en voor een euro werden we over het Zwarte Water gezet. Via Sint Jansklooster zijn we naar Vollenhove gereden (bij Moespot links af) om daar bij de haven een pannenkoek naar binnen te werken. Die pannenkoek moest voldoende energie geven voor het laatste stuk langs Blokzijl, de Weerribben (Nederland in oranje), Ossenzijl, Schoterzijl en terug naar Lemmer. De finish voor ons lag even verderop in Rutten. De derde dag hebben we 100 kilometer gereden. Alles bij elkaar is de route zo’n 430 kilometer.

De Zuiderzeeroute is een prachtige route om in een lang weekend te rijden. Hij voert langs oude vissersplaatsen en pitoreske dijkhuisjes. Het is een Hollands plaatjesboek. De route is uitstekend aangegeven, zowel linksom als rechtsom; je raakt vanzelf gefocust op de rechthoekige borden. Ik zie ze nu ook zo ineens overal in de stad. Desondanks is het verstandig routekaartjes bij je te hebben, voor het geval je een bord over het hoofd ziet of er één mist. De route is niet altijd geschikt om een hoge gemiddelde snelheid te halen, want hij gaat soms over halfverharde fietspaden of smalle fietspaden (Kalenberg!). voor meer informatie zie de website Nederland Fietsland voor actuele informatie over de route. Voor de volgers zijn er handige i-phone apps (zoek je vrienden) waarmee je precies kunt zien waar de drager van de i-phone zich bevindt.