vrijdag 6 april 2012

Rondje "Bert Vos" in Duitsland

Afgelopen zaterdag stond er vanuit de Fietsclub TKP weer een trainingsritje op het programma van zo’n 100 km. 7 TKP-ers, 1 TKPI-er en 3 introducees stonden om sharp 9.30 am klaar voor een, naar zou blijken, tamelijk heroïsche tocht door donker Duitsland. Vooral van belang voor degenen die door de firma Meulman zijn gestrikt voor de Amstel Gold Race op 14 april. Snelle Jelle doet verslag.

We begonnen vol goede moed op een droog wegdek en vergezeld door een waterig zonnetje aan het rondje “Bert Vos”. Met licht verzet werd warm gefietst en vol goede moed werd het eerste heuveltje aangevallen. Stilaan was het begonnen te regenen. De miezer ging over in echte regen en al snel waren we nat en koud: “had ik nu toch maar die overschoenen aangetrokken, die regenjas meegenomen, etc”.
De eerste uitdaging diende zich aan op het punt waar de weg verlaten moest worden voor een fietspad recht omhoog. Anton en Herman dachten dat ze al verder in het seizoen waren en hadden de heuvel danig onderschat. Na 2 valpartijen strandden ze halverwege en blokkeerden ze de weg voor de anderen. Er zat niets anders op dan met gekrenkte ego’s en blauwe plekken omlaag te lopen.
Hierna volgde een wat minder ambitieus deel zodat de gevallenen weer rustig in het ritme konden komen. De eerste serieuze heuvels dienden zich aan bij de energiecentrale en het zwembad. Rustig beginnende klimmetjes mondden uit in ware alpencols met stijgingspercentages tot wel 24%. De binnenbladen van de tripples werden aangesproken en zo vroeg in het seizoen kwam niet iedereen in één keer boven. Frequente ravitaillering was bittere noodzaak.
Het tempo kwam er regelmatig al aardig in en alle Amstel Gold gangers konden mooi zelfvertrouwen tanken. Jelle had soms nog wat moeite met zijn nieuwe fiets en de moderne manier van schakelen waardoor hij menigmaal stilviel op een heuvel als de ketting weer op het buitenblad belandde. Louis, Ernst en Chris leken al vroeg te pieken; het zal tijdens de AGR blijken of ze niet teveel met hun krachten hebben gesmeten. Martin dartelde als vanouds en door het verlies aan kilo’s alweer als een jonge god over de heuvels.
Bert deed het rustig aan bergop, Tacx hoogtemeters zijn toch anders dan echte zwaartekracht, maar in de afdeling werd de snor op het stuur gelegd en iedereen weer voorbij gesneld. Na een kleine 100 km en een laatste versnelling kwamen we koud maar voldaan weer bij de auto’s aan en kon na een big mac de terugreis aanvangen. Louis en Chris hebben deze rit naar huis ternauwernood overleefd, want beiden werden ze dusdanig overmand door kramp dat de Duitsers niet meer veilig over de A31 konden rijden.

Geen opmerkingen: