woensdag 20 oktober 2010

Deutschland im Herbst....

Nu hadden we met de fietsclub statistisch gezien met alle evenementen wel opvallend vaak mooi weer. Afgelopen weekend hebben de weergoden de statistieken weer een beetje recht getrokken: het was nat en koud in het Teutoburgerwoud. Honderd kilometer zouden we fietsen. Een royale ronde langs Ibbenbüren, Iburg en Tecklenburg. Het werden er 52. En bijna allemaal in Mettingen. Waar? METTINGEN! Althans, in Mettingen hebben we de meeste tijd doorgebracht: bijna een uur van de in totaal twee uur en drie kwartier!
De dag begon al met een gure noordoosten wind in Groningen. Onderweg regende het af en toe. Bij de start hielden we het nog droog. Nadat Geert preventief een binnenbandje had vervangen en preventief (?) de ketting eraf en er weer op had gelegd, konden we van start. Een mooi peleton van 13 mannen die er zin in hadden. Het begon te regenen, maar een eerste klim zorgde ervoor dat we warm bleven. Tot we bij de Schniederbergstrasse aankwamen. In Mettingen. Halverwege bleek deze over langere afstand opgebroken te zijn. Ons werd door de Duitse Bauarbeiter geadviseerd terug te keren en tweemaal links af te slaan. Ons lukte dat nog wel, maar de Garmin van Chris niet. Hier begon het grote spoorzoeken. Waar waren we? Het was amper 5 graden, de regen viel gestaag op ons neer, de noordoosten wind trok aan. Terwijl wij vertwijfeld tien keer de rotonde in Mettingen namen om in beweging te blijven, probeerde Chris de Garmin weer op het spoor te krijgen. Dit was het begin van de grote Chriscross. Na drie kwartier gaven we het op. Vertrouwend op ons eigen richtinggevoel besloten we Mettingen te verlaten en koers te zetten naar Tecklenburg. Dan waren we in ieder geval weer op bekend terrein.Intussen viel het eerste slachtoffer: de gevoelstemperatuur en het humeur van Ugo daalden richting het vriespunt en Ugo besloot daarom via de kortst mogelijke weg de warmte van de auto op te zoeken. Overigens had de rest van het peleton evenzeer te kampen met gevoelloze vingers en voeten als ijsklompen. Blauwbekkend begonnen we aan de klim naar het sportveld in Tecklenburg. Het mocht niet baten. De verkleumde lichamen kwamen er amper door op temperatuur. Na nog een lusteloze klim in de regen wilde iedereen maar één ding: zo snel mogelijk naar huis en een warm bad! Zo bleef de Sommerrodelbahn verstoken van zijn laatste omzet in 2010. De fietsers uit Groningen dropen letterlijk af en lieten de currywurst voor wat die was. Al met al een memorabele afsluiting van het seizoen! En... Mettingen sucks!

De MMM van de fietsclub

We konden natuurlijk niet achterblijven. Toen wij, Herman, Louis en Pieter, de reis naar de Vogezen evalueerden, wisten we dat we ook een enquête onder de deelnemers moesten houden. Meten is weten. Geen beelden maar feiten. Eerlijk gezegd durfden we het ook wel aan, zo'n enquête. En jullie hebben ons niet teleurgesteld. Met een respons van 81% komen we uit op een gemiddeld cijfer van 8,5. Daarmee scoren we zelfs hoger dan de klanttevredenheid bij TKP (dat kan beterrrr!). Hieronder kun je de resultaten lezen, met dank aan Louis voor de statistische bewerkingen.
Over de meeste zaken zijn alle deelnemers eensgezind. Met name over het gebied, dat bovendien met bijna 8,9 tevens de op één na hoogste score is. Het hoogste cijfer is voor de prijs-kwaliteitsverhouding. Algemene indruk en sfeer scoren ook hoog. Enkele opmerkingen.
"Voor mij een super weekend, alleen vond ik de reis ernaar toe een beetje aan de lange kant. Aan de andere kant ontkom je er niet aan als je een beetje hoogtemeters wilt maken".
"Proficiat. Jullie hebben veel moeite gedaan om er wat leuks van te maken, hetgeen gelukt is. De bedden mochten wel iets beter (en langer)." (die Proficiat steken we er zelf wel in)
"Allemaal prima in orde dit jaar (kan eigenlijk niet beter, behalve de eigen conditie)!!"

Suggesties voor andere gebieden zijn Harz, Eiffel, Sauerland, Hünsruck en Alpen. Als het maar niet naar Polen, Irak of Afghanistan is. Uit de enquête blijkt dat de afstand goed te doen is, maar voor sommigen ook ver genoeg: vervoer en duur scoorden wat lager. De accommodatie scoorde een dikke 8. Over de tijd van het jaar zijn we het wat minder met elkaar eens: sommigen vinden september een prima tijd anderen geven de voorkeur aan het voorseizoen.

vrijdag 1 oktober 2010

Vogezen - de visie van Chris


Het afgelopen weekend hebben 21 TKP kanjers hun sportieve prestaties tegen de lat gelegd. Omdat de meeste graag een uitdaging hebben zijn dit jaar de Vogezen opgezocht. Met hoogteverschillen tot 1000 meter kun je hier goed moe worden! Vanuit ICT hebben Mark en Chris hieraan meegedaan.Donderdag om 7:00H stonden Bert Leegstra en Mark bij mij op de stoep en zijn we in de auto van Bert naar Meppel gereden. Alwaar Ugo klaar stond met koffie en een luxe leasebak om ons naar de Vogezen te vervoeren. De auto, met twee fietsen achterop en twee op het dak werd al snel kerstboom genoemd. Later kwamen we er achter dat die ook voldoende in de Vogezen staan, maar dat terzijde. Nadat de reis een beetje traag op gang was gekomen, file bij Staphorst, reden we eindelijk om half elf Zwolle voorbij. Zo'n 5 stops later (het zijn denk ik de zenuwen geweest) kwamen we rond 4 uur aan bij onze herberg.
Na een half uur zaten wel al op de fiets voor ons eerste rondje van 17 km. Het rondje begon meteen met een stevig klimmetje. Wel even wennen voor de benen die de hele dag nog niets hebben gedaan. Daarna afdalen, wel opletten want de weg was smal, grind op de weg en haarspeldbochten. Binnen het uur was iedereen weer binnen. Even douchen en aanschuiven voor het eten. De eigenaar van de herberg, zelf ook een fietser, weet als geen ander wat we nodig hadden. Er stond dan ook een schaal met dampende spaghetti op tafel. 's Avonds hebben we de route voor de volgende dag doorgenomen.
De volgende ochtend begon een beetje mistig, maar al snel brak de zon door. Na een goed ontbijt vertrokken we voor de route van 95 km. Na een aantal kleine heuveltjes begon na 10Km de eerste serieuze klim naar de Ballon de Servance, zo'n 600 meter hoogteverschil. Herman Lubbers kwam als eerst boven, gevolgd door Ugo en Chris. Daar aangekomen besloten Bert Vos en Rinke om terug te gaan naar de herberg om daar de overige gaste blut te spelen met pokeren. De rest ging verder in de afdeling over mooie maar o zo smalle weggetjes. Na 40 km gingen er 4 rechtsaf de kortste weg naar de herberg terug. Met de overige 15 zijn we doorgereden naar het volgende dorp voor de lunch. Na de lunch opnieuw in de benen naar de Ballon d'Alsace, met 700 meter hoogteverschil net iets zwaarder dan het ochtendprogramma. Ook hier was Herman onverslaanbaar, gevolgd door Louis en Chris. Nadat de laatste boven waren gekomen werd de afdeling ingezet. Over een mooie brede weg met flauwe bochten werden beneden de maximum snelheden uitgewisseld (60+ km/uur). Daarna over de Voie Verte, een tot fietspad omgebouwde spoorlijn terug naar het dorpje Rupt sur Moselle, alwaar de beklimming naar de herberg kon beginnen. Met 150 hoogtemeters een peulenschil vergeleken met de twee beklimmingen van daarvoor. Al met al een geslaagde dag met mooi weer 95km en 1650 meter klimmen. Gelukkig was de bier voorrad in de herberg voldoende aangevuld, want daar was toch nog enige zorg over ontstaan.
's Avonds weer een echte fietsmaaltijd met cous-cous, wijn en bier. Tsja en wat gaan we de volgende dag fietsen. Een aantal waren er snel uit: die gingen voor de duizend meren route. Even een rustige na deze zware fietsdag. Een klein groepje wilde eigenlijk naar de Grande Ballon. Met 1000 meter hoogteverschil komt die in de buurt van de Alpe d'huez. Het groepje groeide de avond naar 6 deelnemers, met nog 1 afvaller gingen Herman, Pieter, Anton Kramer, Marcel Hollander en Chris de volgende dag op pad. Trouwens de avond was gezellig, het eten goed en de drank ook. Maar het was na twaalven erg rustig in de herberg. Heel erg niet-TKP dus.
De volgende ochtend snel ontbijten, en daarna op pad voor de Grande Ballon. Na eerst wat kleine heuveltjes kwamen we aan bij de Col d'Oderon. Met 450 hoogtemeters (uiteindelijk gaat iedere fietser vroeger of later denken in hoogtemeters) een leuk begin maar niet te onderschatten.Snel naar boven gereden en daarna in de afdaling. Vervolgens nog 15 km over een iets te drukke weg naar het dorpje Willier waar onze beklimming van de Grande Ballon begon. Na wat vertragende tactieken, jasje uit, foto maken, nog een jasje uit en nog een foto werd begonnen met de 14km lange klim. Herman nam het voortouw en was al snel in geen velden of wegen te bekennen. De beklimming liep in de eerste 7 km erg lekker, goed te fietsen. De laatste 7 km waren een stuk steiler. En halverwege het tweede deel stond daar de man met de hamer. Het leek me heel verleidelijk om maar even af te stappen en langs de kant te gaan liggen. Het vooruitzicht dat mijn collega's me dan weer voorbij zouden rijden was genoeg om te blijven doorploegen. Pieter die lang achter me had gereden reed me voorbij en kon ik niet meer bijhouden. Maar eindelijk was daar de top van de Grande Ballon. Niet lang daarna kwamen Anton en Marcel binnen. De lunch bovenop de Ballon was fantastisch. Hier konden we uren blijven zitten, maar dat was niet de bedoeling. De weg liep verder over de route de cretes. Ruim 10km rij je hoog over een bergrug zonder veel te dalen met geweldige uitzichten. Vervolgens nog een afdaling van 10km en stonden we weer aan de voet van de Col d'Oderon. Na alles wat we die dag al hadden gedaan een pittige beklimming. Daarna nog een stuk vals plat naar Rupt sur Moselle en de korte slotklim naar onze Herberg. Om half 5 kwamen we daar aan, moe maar voldaan terugkijkend op een fantastische dag en een geweldige prestatie (131km 2200 hoogtemeters).
's Avonds weer lekker eten (lasagne deze keer). Sterke verhalen werden uitgewisseld. De duizend merentocht werd omgedoopt tot de lekke-banden tocht. Daar weet Mark wel meer van met 3 lekke banden.
De reis naar huis ging snel. Ugo vond het echter nodig om de spanning nog iets op te voeren door het tanken uit te stellen. Gelukkig vonden we in België net op tijd een pomp met nog enkele liters in de tank. Zondag half 5 waren we weer in Groningen na een fantastisch weekend! Volgend jaar weer en hopelijk met nog meer (ICT) collega's.