maandag 20 september 2010

Vogezen

Toen de tourcommissie in januari onder genot van een (zelfbetaalde) maaltijd bij Boven Jan de plannen voor 2010 zat te bekokstoven, had het ongetwijfeld de reiskilometers naar Alpe d'Huez nog in het hoofd. In 2010 moest de reis korter, maar er moest wel stevig geklommen worden. Het werden de Vogezen. De reis ernaar toe bleek evenwel dat je ook naar de Vogezen een verre reis kunt maken. De ene auto had een paar honderd kilometer meer gereden dan de ander...
De afgehuurde Herberg la Haute Fourche bleek helemaal toegerust op wielrenners. De schuur bood ruimte aan wel honderd fietsen en was voorzien van handige apparaten voor onderhoud en herstel van je fiets. In de eetzaal werd stevige kost opgediend en als slagroom op de taart lag het boven op een heuvel, zo'n 200 meter hoger dan het dorp.
Dat vinden wij fietsers leuk!
Donderdagmiddag hadden de passagiers van de auto's die de kortse route hadden genomen, al de nodige kilometers in de omgeving gefietst. Een fraaie omgeving. Bovendien had het de weergoden wederom, net als vorig jaar, behaagd om de zon door te laten breken op het moment dat wij onze fietsen kwamen aan zetten.
's Avonds, na de maaltijd, ontvouwde zich een tafereel in de eetzaal dat drie avonden achtereen te zien zou zijn: Chris, met laptop, omringd door tal van collega's met een mooie en vooral nieuwe Garmin plus een handvol adviseurs die de mooiste, moeilijkste of langste route hielpen uitdokteren op de laptop van Chris.
Na een onrustige nacht - bestaat er een negatieve correlatie tussen de hoogte van het ligging van het hotel en de blaasinhoud, heren? - en een stevig ontbijt gingen we vrijdagmorgen op weg voor een tocht van zo'n 90 kilometer, met de mogelijkheid van een doorsteek, waardoor de schade tot ruim 60 kilometer beperkt zou blijven. Er bleek echter nog een mogelijkheid, namelijk na de eerste beklimming rechtsomkeert maken. De groep van de doorsteek bleek 's middags een leuk restaurant gevonden te hebben voor een gevarieerde en gezonde lunch. De grote groep bezondigde zich en masse aan een bonenschotel die zijn uitwerking op het fysiek niet miste, zodat de hele groep met ernstige gasvorming met de neiging tot uitbreken aan de beklimming van de Ballon d'Alsace (what's in a name zouden ze in Engeland zeggen, maar, shit, we zaten in Frankrijk) begon. Gas maakt een ballon lichter dan de omgeving waardoor deze gaat stijgen. Welnu, dat geldt niet voor opgeblazen wielrenners. De klim van 470 naar 1170 meter hoogte koste veel energie, waarbij de bonen zwaar op de maag lagen. De route naar het hotel voerde langs de chemin de fer, de oude spoorweg die is geasfalteerd tot fietspad, waarbij de enige benodigde fietsvaardigheid bestaat uit het behendig ontwijken van de slagbomen bij iedere kruising.
Iedereen had lekker gefietst - ook de vroege omkeerders hadden nog de nodige kilometers gereden met flink wat hoogtemeters - zodat het bier goed smaakte, de koelkast snel leeg was en ons consumptiekaartje vol met streepjes. Het diner werd buiten op de veranda geserveerd. Het was een mooie avond.
[Ondertussen in de eetzaal bij Chris: wordt het de 1000-merentocht of de net iets langere Lantenot? De Grand Ballon met 3000 hoogtemeters of een iets minder ambitieuze variant met 2300 klimmeters?]
Zaterdag scheidden de geesten zich in de berggeiten en de natuurliefhebbers. Marcel, Pieter, Chris en Anton gingen onder aanvoering van Herman op zoek naar de Grand Ballon, de rest zocht zijn vertier tussen de meren met een flinke klim op het eind. De Garmins waren gesynchroniseerd, niets kon er misgaan. De techniek van de Garmins is echter dermate geavanceerd dat ze elkaar kunnen tegenspreken, wat vermakelijke discussies oplevert tussen de eigenaren. En, als je aan de staart van het peleton rijdt in de afdaling met de Garmins ver vooruit, ja, dan wil je wel eens een afslag missen. Terwijl de berggeiten tandje voor tandje bijschakelden tijdens de klim van de Grand Ballon - ja zelfs Herman reedt op zijn kleinste verzet (need I say more zouden de Engelsen zeggen, maar ja, we zaten in Frankrijk) verwerkten de natuurliefhebbers een trits lekke banden. Alle creativiteit kwam er aan te pas om een nieuw wiellint te maken voor Mark. De klimgeiten deden zich bovenop de Grand Ballon te goed aan de beproefde spagetti bollo. De natuurliefhebbers aten een eind verderop de plaatselijke herberg leeg als waren zij de berggeiten. Toen de echte berggeiten tegen vijven weer op de thuisbasis terugkwamen, als groep, met zijn vijven, samen uit samen thuis, was het slagveld bij de natuurliefhebbers niet te overzien. Sommigen waren reeds terug, anderen waren met de bus op zoek naar Ben die zich getransformeerd had tot zwerver en de rest verbleef ergens op of tussen de vele ballonnen die de Vogezen sieren. Onderwijl koelden een aantal collega's de vermoeide spieren in het zwembad op zoek naar hockeydames. Maar er zwonmmen geen hockeydames in het zwembad, zelfs geen ijshockeydames, en ik geef ze geen ongelijk: steenkoud was het.
Uiteraard was 's avonds de groep weer compleet bij het diner, Garmin of geen Garmin. Herman moest nog extra koolhydraten tanken voor de tijdrit op zondagochtend - er kan natuurlijk niet ergens op de wereld een lijstje met tijden bestaan waar de naam van Herman niet bovenaan prijkt. Terwijl Coos de motor van de auto reeds liet warmdraaien voor de thuisreis, beet Herman, vergezeld van Marcel en Louis, zich stuk op de rit van 17 km: net iets te lang.
De weg terug naar Groningen bleek zondag voor velen korter dan de heenreis. Einde van een mooie fietsreis. We waren er, met zijn eenentwintigen, in de Vogezen, en hebben lekker gefietst en vooral ook veel lol gehad. To be or not te be zouden in Engeland zeggen. Waar was jij?
Gelukkig hebben we de foto's nog, met dank aan Herman, Egge-Pieter, Janneke, Geerd, Henk en Pieter.

Geen opmerkingen: