maandag 22 maart 2010

The continuing story: moutainbiken in Westerwolde (2)

Eind februari werd de trainingstocht in de achtertuin van Geerd (ook wel aangeduid als Westerwolde) geteisterd door sneeuw en ijs. Bospaden werden verlaten en de tocht werd over comfortabel asfalt voortgezet. Afgelopen zondag de herkansing. Nu voor het echte werk. Een verslag over afzien en afwijkende lengtematen van Ernst.

De sporen die wij trokken in het landschap vielen in het niet bij de sporen in ons gelaat.
Wegens al te winterse omstandigheden kon in februari het parcours slechts gedeeltelijk worden gereden en onthielden wij onszelf de mooiste delen van het Westerwoldse landschap. Nieuwsgierig togen wij zondag om 9 uur naar Blijham alwaar de woonstede van de familie Bultena de aanblik had van een heus wielerclubhuis inclusief fietsverhuur. "Paultje zit nog op de ring" kwam mij ter ore. Dit bleek niet de A10 te zijn en dus konden we om kwart over 9 van start. De eerste echte uitdaging van dit jaar werd mij al snel duidelijk. Het gebrek aan trainingarbeid vertaalde zich in exceptionele hartfrequenties en dito verzuring. Bert kon dit ook nog eens staven aan zijn hartslagmeter. Dit dekselse aparaat gaf naast informatie over het welbevinden van Bert ook andere nuttige informatie. Zo woont de familie Bultena 4 meter beneden N.A.P. en daarmee in een potentiele nieuwe Blauwe Stad. Het parcours was zorgvuldig samengesteld uit zware stukken bos en nog zwaardere. Slechts af en toe lonkte het asfalt, maar in plaats van enig herstel onwikkelden de collega's, als waren zij veulens in een voorjaarsweide, een moordend tempo. Overleven was het devies. Overleven was niet aan de orde bij een gedenkstaan midden in het landschap, ter herinnering aan een tiental heksen die daar door de locals op gruwelijke wijze aan hun eind waren gebracht. Snel maar weer verder dus, of snel.....de krachten werden minder. Met het slinken van de krachten in alweer een fraai stukje bos, werd het weer beter. De zon deed zijn intrede hetgeen de moraal verhoogde. Na een stop in Vlagtwedde was het volgens Geerd nog 8 kilometer, hooguit 9, met nog een stukje bos. Kort samengevat 16 kilometer en een tiental bossen later kwamen we, althans ik, anderen bleken te beschikken over een jaloursmakende conditie, afgepeigerd aan bij Lena. Tot onze grote vreugde was de tafel gedekt en stond de inmiddels al bijna traditionele pan soep op de tafel. Een mooie afsluiting van een prima ochtend in het pitoreske Westerwolde.

Geen opmerkingen: