dinsdag 28 december 2010

De oliebollentocht van 27 december

Sneeuw of ijs, ook in de winter gaat voor sommigen het fietsen gewoon door. De afdeling Oost Groningen ging de dag na Kerst uitbuiken in de omgeving van Harkstede. Niet iedereen had een 'balansdag'. Een verslag van Geerd.

Op 27 december organiseerde Belga Fietsen in Harstede hun jaarlijkse “oliebollentocht”. Een toertocht voor Mountainbikers en Veldrijders met gratis deelname en na afloop snert, oliebollen en koffie/thee/chocolademelk.
Ernst, Bert en ondergetekende hadden afgesproken dat we mee zouden doen. Op het laatste moment besloot mijn oudste zoon, Robert, dat hij ook wel mee wilde. We waren dus met z’n vieren. Aangezien het af en toe behoorlijk sneeuwde, was het nog maar de vraag of de tocht door zou gaan, maar doordat we geen tegenbericht kregen togen we (Bert en ondergetekende) tegen 8.30 vanuit Blijham naar Harkstede.
De inloop was vanaf 9.15. Nadat we de fietsen uit de auto’s hadden gehaald, gingen we ons melden in de fietsenzaak van Belga, waar de koffie en de koek al klaar stonden.
Langzamerhand kwamen steeds meer fietsers zich melden. In totaal waren er ongeveer 50 deelnemers aan de tocht.
Tegen 10.00 werd het startsein gegeven. De groep werd in drie snelheidsgroepen verdeeld namelijk ca. 28 km., ca. 50 km. en ca. 50 km. snel. Nadat we het materiaal en de deelnemers hadden gezien, besloten we om de ca. 28 km. tocht te rijden.
Voor alle drie de groepen gold dat er met voorrijders werd gereden (je kon dus hooguit de nummer 2 van de groep worden). De temperatuur was om en nabij het vriespunt.
“Onze groep” was 20 collega-hobbyisten groot met 2 begeleiders.
De tocht voerde ons eerst door Harkstede rondom de Scharmerplas en het aangrenzende natuurgebied. We reden alleen maar over sneeuw, wat de nodige onschuldige valpartijen veroorzaakte (er werden dan opmerkingen gemaakt als “kom er maar bij liggen, er is toch plaats genoeg”). Nadat we na ongeveer 10 km. even stil stonden op de “berg” van Harkstede, ging het richting Scharmer. Daarbij reden dan weer langs een weiland, dan weer door bos of een natuurgebied. Richting Westerbroek kwamen een aantal “wilde” paarden ons vergezellen, die kris-kras door de fietsers heen draafden. Voor de ouderen onder ons, ik meende dat we langs het huis van Marnix Westers (oud-collega) fietsten. Via Westerbroek toog het richting Kolham en Woudbloem.
We fietsten alleen nog maar over sneeuw en dat leverde een aantal valpartijen op, waarbij Bert een flinke buiteling maakte, doordat degene die voor hem reed ineens remde, doch wel z’n weg kon vervolgen.
Nadat we door een heel mooi dicht dennenbos waren gefietst, reden we weer richting Harkstede. De laatste loodjes. Tegen 12.00, toen de teller op bijna 30 km. stond, waren we terug bij het vertrek- en tevens eindpunt van de tocht. Na de fietsen in de auto’s te hebben geladen, kregen we met z’n allen nog snert en oliebollen in de fietsenzaak. Al met al zeker een mooie tocht om nog eens te fietsen.

dinsdag 2 november 2010

De nieuwe najaarsklassieker: GBC

Het is alleen de zeer groten gegeven om bij leven een classic naar zich vernoemd te krijgen. Onze Geerd Bultena is het gelukt. Hieronder lees je het verslag van deze nieuwe najaarsklasieker. En wat de verslaggever niet wist is dat er ook beelden van zijn.
Om 9 uur of toch 10 of mischien wel 8 uur want moest de klok nou voor- of achteruit, togen 6 heren en 1 dame naar het altijd bruisende Blijham voor de tweede Geerd Bultena classic. Aldaar voegde de naamgever van het evenement zich bij ons en konden wij op pad, na de teleurstelling te hebben verwerkt dat niet iedereen zijn bedje uit kon komen. Ja Harm-Zwier die laatste had je niet moeten nemen zaterdagavond! Rinke had een vurig tenue in smaakvolle kleuren van het in wielerland o zo bekende duo Jan en Pietsje aan, hetgeen zijn snelheid met zeker 10% deed toenemen en tegen een scherpe prijs, want voorzien van sponsornaam was het pakje slechts 25% duurder dan normaal. Ondanks de op buienradar aangekondigde buien, die zoals te verwachten uiteindelijk pas vielen toen wij bij Lena aan de soep zaten maar daarover later meer, gingen we blij van zin op weg in een stevig tempo. Onze local hero reed schier moeiteloos voorop. Het zorgvuldig uitgezochte parcours was vooral onverhard en zeer afwisselend, voorwaar een stukje Westerwolde promotie. De groep bleef strak bijeen en bij onstentenis van enige vorm van Garmin zijn we niet verdwaald, sterker nog in een mooi gemiddelde werden de 36 kilometer strak afgelegd. We fietesten zo hard dat we niet aan het nemen van fotos zijn toegekomen. Na een tamelijk nutteloze eindsprint van een aantal "jonge honden" richting Blijham koetste Bert direct naar zijn woonstee on aldaar nog virtueel de Mont Ventoux op te fietsen. Het fanatisme van deze vroeger zo beminnelijke jongeman begint zorgelijke trekjes te vertonen. Bij huize Bultena toonde Herman dat hij vroeger niet vergeefs carriere heeft gemaakt in het schoonmaakwezen. Onze spuitgast deed de zorgvuldig verzamelde modder als sneeuw voor de spreekwoordelijke zon, spreekwoordelijk want het was inmiddels gaan regenen, verdwijnen, zodat de aluminium rossen blinkend in- en op de auto konden. De soep van Lena deed Rinke verzuchten "Het fietsen was niks maar de soep is prima, volgende keer kom ik om half twaalf". Kortom een geslaagd evenement dat smaakt naar meer.

woensdag 20 oktober 2010

Deutschland im Herbst....

Nu hadden we met de fietsclub statistisch gezien met alle evenementen wel opvallend vaak mooi weer. Afgelopen weekend hebben de weergoden de statistieken weer een beetje recht getrokken: het was nat en koud in het Teutoburgerwoud. Honderd kilometer zouden we fietsen. Een royale ronde langs Ibbenbüren, Iburg en Tecklenburg. Het werden er 52. En bijna allemaal in Mettingen. Waar? METTINGEN! Althans, in Mettingen hebben we de meeste tijd doorgebracht: bijna een uur van de in totaal twee uur en drie kwartier!
De dag begon al met een gure noordoosten wind in Groningen. Onderweg regende het af en toe. Bij de start hielden we het nog droog. Nadat Geert preventief een binnenbandje had vervangen en preventief (?) de ketting eraf en er weer op had gelegd, konden we van start. Een mooi peleton van 13 mannen die er zin in hadden. Het begon te regenen, maar een eerste klim zorgde ervoor dat we warm bleven. Tot we bij de Schniederbergstrasse aankwamen. In Mettingen. Halverwege bleek deze over langere afstand opgebroken te zijn. Ons werd door de Duitse Bauarbeiter geadviseerd terug te keren en tweemaal links af te slaan. Ons lukte dat nog wel, maar de Garmin van Chris niet. Hier begon het grote spoorzoeken. Waar waren we? Het was amper 5 graden, de regen viel gestaag op ons neer, de noordoosten wind trok aan. Terwijl wij vertwijfeld tien keer de rotonde in Mettingen namen om in beweging te blijven, probeerde Chris de Garmin weer op het spoor te krijgen. Dit was het begin van de grote Chriscross. Na drie kwartier gaven we het op. Vertrouwend op ons eigen richtinggevoel besloten we Mettingen te verlaten en koers te zetten naar Tecklenburg. Dan waren we in ieder geval weer op bekend terrein.Intussen viel het eerste slachtoffer: de gevoelstemperatuur en het humeur van Ugo daalden richting het vriespunt en Ugo besloot daarom via de kortst mogelijke weg de warmte van de auto op te zoeken. Overigens had de rest van het peleton evenzeer te kampen met gevoelloze vingers en voeten als ijsklompen. Blauwbekkend begonnen we aan de klim naar het sportveld in Tecklenburg. Het mocht niet baten. De verkleumde lichamen kwamen er amper door op temperatuur. Na nog een lusteloze klim in de regen wilde iedereen maar één ding: zo snel mogelijk naar huis en een warm bad! Zo bleef de Sommerrodelbahn verstoken van zijn laatste omzet in 2010. De fietsers uit Groningen dropen letterlijk af en lieten de currywurst voor wat die was. Al met al een memorabele afsluiting van het seizoen! En... Mettingen sucks!

De MMM van de fietsclub

We konden natuurlijk niet achterblijven. Toen wij, Herman, Louis en Pieter, de reis naar de Vogezen evalueerden, wisten we dat we ook een enquête onder de deelnemers moesten houden. Meten is weten. Geen beelden maar feiten. Eerlijk gezegd durfden we het ook wel aan, zo'n enquête. En jullie hebben ons niet teleurgesteld. Met een respons van 81% komen we uit op een gemiddeld cijfer van 8,5. Daarmee scoren we zelfs hoger dan de klanttevredenheid bij TKP (dat kan beterrrr!). Hieronder kun je de resultaten lezen, met dank aan Louis voor de statistische bewerkingen.
Over de meeste zaken zijn alle deelnemers eensgezind. Met name over het gebied, dat bovendien met bijna 8,9 tevens de op één na hoogste score is. Het hoogste cijfer is voor de prijs-kwaliteitsverhouding. Algemene indruk en sfeer scoren ook hoog. Enkele opmerkingen.
"Voor mij een super weekend, alleen vond ik de reis ernaar toe een beetje aan de lange kant. Aan de andere kant ontkom je er niet aan als je een beetje hoogtemeters wilt maken".
"Proficiat. Jullie hebben veel moeite gedaan om er wat leuks van te maken, hetgeen gelukt is. De bedden mochten wel iets beter (en langer)." (die Proficiat steken we er zelf wel in)
"Allemaal prima in orde dit jaar (kan eigenlijk niet beter, behalve de eigen conditie)!!"

Suggesties voor andere gebieden zijn Harz, Eiffel, Sauerland, Hünsruck en Alpen. Als het maar niet naar Polen, Irak of Afghanistan is. Uit de enquête blijkt dat de afstand goed te doen is, maar voor sommigen ook ver genoeg: vervoer en duur scoorden wat lager. De accommodatie scoorde een dikke 8. Over de tijd van het jaar zijn we het wat minder met elkaar eens: sommigen vinden september een prima tijd anderen geven de voorkeur aan het voorseizoen.

vrijdag 1 oktober 2010

Vogezen - de visie van Chris


Het afgelopen weekend hebben 21 TKP kanjers hun sportieve prestaties tegen de lat gelegd. Omdat de meeste graag een uitdaging hebben zijn dit jaar de Vogezen opgezocht. Met hoogteverschillen tot 1000 meter kun je hier goed moe worden! Vanuit ICT hebben Mark en Chris hieraan meegedaan.Donderdag om 7:00H stonden Bert Leegstra en Mark bij mij op de stoep en zijn we in de auto van Bert naar Meppel gereden. Alwaar Ugo klaar stond met koffie en een luxe leasebak om ons naar de Vogezen te vervoeren. De auto, met twee fietsen achterop en twee op het dak werd al snel kerstboom genoemd. Later kwamen we er achter dat die ook voldoende in de Vogezen staan, maar dat terzijde. Nadat de reis een beetje traag op gang was gekomen, file bij Staphorst, reden we eindelijk om half elf Zwolle voorbij. Zo'n 5 stops later (het zijn denk ik de zenuwen geweest) kwamen we rond 4 uur aan bij onze herberg.
Na een half uur zaten wel al op de fiets voor ons eerste rondje van 17 km. Het rondje begon meteen met een stevig klimmetje. Wel even wennen voor de benen die de hele dag nog niets hebben gedaan. Daarna afdalen, wel opletten want de weg was smal, grind op de weg en haarspeldbochten. Binnen het uur was iedereen weer binnen. Even douchen en aanschuiven voor het eten. De eigenaar van de herberg, zelf ook een fietser, weet als geen ander wat we nodig hadden. Er stond dan ook een schaal met dampende spaghetti op tafel. 's Avonds hebben we de route voor de volgende dag doorgenomen.
De volgende ochtend begon een beetje mistig, maar al snel brak de zon door. Na een goed ontbijt vertrokken we voor de route van 95 km. Na een aantal kleine heuveltjes begon na 10Km de eerste serieuze klim naar de Ballon de Servance, zo'n 600 meter hoogteverschil. Herman Lubbers kwam als eerst boven, gevolgd door Ugo en Chris. Daar aangekomen besloten Bert Vos en Rinke om terug te gaan naar de herberg om daar de overige gaste blut te spelen met pokeren. De rest ging verder in de afdeling over mooie maar o zo smalle weggetjes. Na 40 km gingen er 4 rechtsaf de kortste weg naar de herberg terug. Met de overige 15 zijn we doorgereden naar het volgende dorp voor de lunch. Na de lunch opnieuw in de benen naar de Ballon d'Alsace, met 700 meter hoogteverschil net iets zwaarder dan het ochtendprogramma. Ook hier was Herman onverslaanbaar, gevolgd door Louis en Chris. Nadat de laatste boven waren gekomen werd de afdeling ingezet. Over een mooie brede weg met flauwe bochten werden beneden de maximum snelheden uitgewisseld (60+ km/uur). Daarna over de Voie Verte, een tot fietspad omgebouwde spoorlijn terug naar het dorpje Rupt sur Moselle, alwaar de beklimming naar de herberg kon beginnen. Met 150 hoogtemeters een peulenschil vergeleken met de twee beklimmingen van daarvoor. Al met al een geslaagde dag met mooi weer 95km en 1650 meter klimmen. Gelukkig was de bier voorrad in de herberg voldoende aangevuld, want daar was toch nog enige zorg over ontstaan.
's Avonds weer een echte fietsmaaltijd met cous-cous, wijn en bier. Tsja en wat gaan we de volgende dag fietsen. Een aantal waren er snel uit: die gingen voor de duizend meren route. Even een rustige na deze zware fietsdag. Een klein groepje wilde eigenlijk naar de Grande Ballon. Met 1000 meter hoogteverschil komt die in de buurt van de Alpe d'huez. Het groepje groeide de avond naar 6 deelnemers, met nog 1 afvaller gingen Herman, Pieter, Anton Kramer, Marcel Hollander en Chris de volgende dag op pad. Trouwens de avond was gezellig, het eten goed en de drank ook. Maar het was na twaalven erg rustig in de herberg. Heel erg niet-TKP dus.
De volgende ochtend snel ontbijten, en daarna op pad voor de Grande Ballon. Na eerst wat kleine heuveltjes kwamen we aan bij de Col d'Oderon. Met 450 hoogtemeters (uiteindelijk gaat iedere fietser vroeger of later denken in hoogtemeters) een leuk begin maar niet te onderschatten.Snel naar boven gereden en daarna in de afdaling. Vervolgens nog 15 km over een iets te drukke weg naar het dorpje Willier waar onze beklimming van de Grande Ballon begon. Na wat vertragende tactieken, jasje uit, foto maken, nog een jasje uit en nog een foto werd begonnen met de 14km lange klim. Herman nam het voortouw en was al snel in geen velden of wegen te bekennen. De beklimming liep in de eerste 7 km erg lekker, goed te fietsen. De laatste 7 km waren een stuk steiler. En halverwege het tweede deel stond daar de man met de hamer. Het leek me heel verleidelijk om maar even af te stappen en langs de kant te gaan liggen. Het vooruitzicht dat mijn collega's me dan weer voorbij zouden rijden was genoeg om te blijven doorploegen. Pieter die lang achter me had gereden reed me voorbij en kon ik niet meer bijhouden. Maar eindelijk was daar de top van de Grande Ballon. Niet lang daarna kwamen Anton en Marcel binnen. De lunch bovenop de Ballon was fantastisch. Hier konden we uren blijven zitten, maar dat was niet de bedoeling. De weg liep verder over de route de cretes. Ruim 10km rij je hoog over een bergrug zonder veel te dalen met geweldige uitzichten. Vervolgens nog een afdaling van 10km en stonden we weer aan de voet van de Col d'Oderon. Na alles wat we die dag al hadden gedaan een pittige beklimming. Daarna nog een stuk vals plat naar Rupt sur Moselle en de korte slotklim naar onze Herberg. Om half 5 kwamen we daar aan, moe maar voldaan terugkijkend op een fantastische dag en een geweldige prestatie (131km 2200 hoogtemeters).
's Avonds weer lekker eten (lasagne deze keer). Sterke verhalen werden uitgewisseld. De duizend merentocht werd omgedoopt tot de lekke-banden tocht. Daar weet Mark wel meer van met 3 lekke banden.
De reis naar huis ging snel. Ugo vond het echter nodig om de spanning nog iets op te voeren door het tanken uit te stellen. Gelukkig vonden we in België net op tijd een pomp met nog enkele liters in de tank. Zondag half 5 waren we weer in Groningen na een fantastisch weekend! Volgend jaar weer en hopelijk met nog meer (ICT) collega's.

maandag 20 september 2010

Vogezen

Toen de tourcommissie in januari onder genot van een (zelfbetaalde) maaltijd bij Boven Jan de plannen voor 2010 zat te bekokstoven, had het ongetwijfeld de reiskilometers naar Alpe d'Huez nog in het hoofd. In 2010 moest de reis korter, maar er moest wel stevig geklommen worden. Het werden de Vogezen. De reis ernaar toe bleek evenwel dat je ook naar de Vogezen een verre reis kunt maken. De ene auto had een paar honderd kilometer meer gereden dan de ander...
De afgehuurde Herberg la Haute Fourche bleek helemaal toegerust op wielrenners. De schuur bood ruimte aan wel honderd fietsen en was voorzien van handige apparaten voor onderhoud en herstel van je fiets. In de eetzaal werd stevige kost opgediend en als slagroom op de taart lag het boven op een heuvel, zo'n 200 meter hoger dan het dorp.
Dat vinden wij fietsers leuk!
Donderdagmiddag hadden de passagiers van de auto's die de kortse route hadden genomen, al de nodige kilometers in de omgeving gefietst. Een fraaie omgeving. Bovendien had het de weergoden wederom, net als vorig jaar, behaagd om de zon door te laten breken op het moment dat wij onze fietsen kwamen aan zetten.
's Avonds, na de maaltijd, ontvouwde zich een tafereel in de eetzaal dat drie avonden achtereen te zien zou zijn: Chris, met laptop, omringd door tal van collega's met een mooie en vooral nieuwe Garmin plus een handvol adviseurs die de mooiste, moeilijkste of langste route hielpen uitdokteren op de laptop van Chris.
Na een onrustige nacht - bestaat er een negatieve correlatie tussen de hoogte van het ligging van het hotel en de blaasinhoud, heren? - en een stevig ontbijt gingen we vrijdagmorgen op weg voor een tocht van zo'n 90 kilometer, met de mogelijkheid van een doorsteek, waardoor de schade tot ruim 60 kilometer beperkt zou blijven. Er bleek echter nog een mogelijkheid, namelijk na de eerste beklimming rechtsomkeert maken. De groep van de doorsteek bleek 's middags een leuk restaurant gevonden te hebben voor een gevarieerde en gezonde lunch. De grote groep bezondigde zich en masse aan een bonenschotel die zijn uitwerking op het fysiek niet miste, zodat de hele groep met ernstige gasvorming met de neiging tot uitbreken aan de beklimming van de Ballon d'Alsace (what's in a name zouden ze in Engeland zeggen, maar, shit, we zaten in Frankrijk) begon. Gas maakt een ballon lichter dan de omgeving waardoor deze gaat stijgen. Welnu, dat geldt niet voor opgeblazen wielrenners. De klim van 470 naar 1170 meter hoogte koste veel energie, waarbij de bonen zwaar op de maag lagen. De route naar het hotel voerde langs de chemin de fer, de oude spoorweg die is geasfalteerd tot fietspad, waarbij de enige benodigde fietsvaardigheid bestaat uit het behendig ontwijken van de slagbomen bij iedere kruising.
Iedereen had lekker gefietst - ook de vroege omkeerders hadden nog de nodige kilometers gereden met flink wat hoogtemeters - zodat het bier goed smaakte, de koelkast snel leeg was en ons consumptiekaartje vol met streepjes. Het diner werd buiten op de veranda geserveerd. Het was een mooie avond.
[Ondertussen in de eetzaal bij Chris: wordt het de 1000-merentocht of de net iets langere Lantenot? De Grand Ballon met 3000 hoogtemeters of een iets minder ambitieuze variant met 2300 klimmeters?]
Zaterdag scheidden de geesten zich in de berggeiten en de natuurliefhebbers. Marcel, Pieter, Chris en Anton gingen onder aanvoering van Herman op zoek naar de Grand Ballon, de rest zocht zijn vertier tussen de meren met een flinke klim op het eind. De Garmins waren gesynchroniseerd, niets kon er misgaan. De techniek van de Garmins is echter dermate geavanceerd dat ze elkaar kunnen tegenspreken, wat vermakelijke discussies oplevert tussen de eigenaren. En, als je aan de staart van het peleton rijdt in de afdaling met de Garmins ver vooruit, ja, dan wil je wel eens een afslag missen. Terwijl de berggeiten tandje voor tandje bijschakelden tijdens de klim van de Grand Ballon - ja zelfs Herman reedt op zijn kleinste verzet (need I say more zouden de Engelsen zeggen, maar ja, we zaten in Frankrijk) verwerkten de natuurliefhebbers een trits lekke banden. Alle creativiteit kwam er aan te pas om een nieuw wiellint te maken voor Mark. De klimgeiten deden zich bovenop de Grand Ballon te goed aan de beproefde spagetti bollo. De natuurliefhebbers aten een eind verderop de plaatselijke herberg leeg als waren zij de berggeiten. Toen de echte berggeiten tegen vijven weer op de thuisbasis terugkwamen, als groep, met zijn vijven, samen uit samen thuis, was het slagveld bij de natuurliefhebbers niet te overzien. Sommigen waren reeds terug, anderen waren met de bus op zoek naar Ben die zich getransformeerd had tot zwerver en de rest verbleef ergens op of tussen de vele ballonnen die de Vogezen sieren. Onderwijl koelden een aantal collega's de vermoeide spieren in het zwembad op zoek naar hockeydames. Maar er zwonmmen geen hockeydames in het zwembad, zelfs geen ijshockeydames, en ik geef ze geen ongelijk: steenkoud was het.
Uiteraard was 's avonds de groep weer compleet bij het diner, Garmin of geen Garmin. Herman moest nog extra koolhydraten tanken voor de tijdrit op zondagochtend - er kan natuurlijk niet ergens op de wereld een lijstje met tijden bestaan waar de naam van Herman niet bovenaan prijkt. Terwijl Coos de motor van de auto reeds liet warmdraaien voor de thuisreis, beet Herman, vergezeld van Marcel en Louis, zich stuk op de rit van 17 km: net iets te lang.
De weg terug naar Groningen bleek zondag voor velen korter dan de heenreis. Einde van een mooie fietsreis. We waren er, met zijn eenentwintigen, in de Vogezen, en hebben lekker gefietst en vooral ook veel lol gehad. To be or not te be zouden in Engeland zeggen. Waar was jij?
Gelukkig hebben we de foto's nog, met dank aan Herman, Egge-Pieter, Janneke, Geerd, Henk en Pieter.

dinsdag 8 juni 2010

Teutoverslaving

Op zondag 6 juni hebben Herman, Ugo en Louis als alternatief voor de Mergellandroute zichzelf getrakteerd op een rondje Tecklenburg. Het weer was geweldig: zonnig en warm. Herman had enkele alternatieve lusjes uit de 100km Tecklenburgrundfahrt uitgezocht om onze tocht wat zwaarder dan normaal te maken. De verhalen over de stijgingspercentages in die Rundfahrt hebben indruk gemaakt!
Om half tien vertrokken we in de normale richting. Vlak voor de eerste klim naar Tecklenburg verlieten we linksafslaand de route voor een alternatieve klim naar Tecklenburg, waarbij Herman de taak had de juiste weg te kiezen met behulp van een spiekbriefje met straatnamen, en Ugo en Louis een geel shirt in het zicht moesten houden. Dit lukte. In Tecklenburg gekomen zag Ugo een zijstraat met een 14%-stijging verkeersbord. "Leuk om straks misschien nog te doen." Via de normale route reden we verder, nadat we een extra klim naar de zendmast hadden gemaakt. Gelukkig geen valpartij deze keer, wel miste Ugo een bocht waardoor hij rechtdoor een boerenerf op reed.
De lange klim bij Lienen kreeg een extra dimensie omdat een vijftal andere wielrenners voor ons aan de klim begonnen was. Buiten het zicht van ondergetekende, lukte het Herman net niet om als eerste boven te komen. Bij de terugkeer in Tecklenburg, werd na de al genoemde 14% (die toch niet zo zwaar was) een alternatieve route genomen. Eerst een afdaling en daarna een stevige klim die ons weer op de originele route bracht in het dorp. Uiteindelijk waren we na ruim 3 uur fietsen en met 77km op de teller weer terug op de parkeerplaats. Onze conclusie: een zeer geslaagde tocht.

dinsdag 18 mei 2010

TR 2010: nog een afvaller...

Met nauwelijks verholen leedvermaak meldt Coos dat Anton gisteren ziek naar huis is gegaan. Met collega's die zo diep kunnen gaan gaat TKPI nog naar grote hoogten stijgen! Beterschap Anton.

maandag 17 mei 2010

Tecklenburg Rundfahrt op Youtube

Niet voor op het werk maar voor thuis:
Na 12 kilometer de Larchenweg (25%).
De klim naar de verzorgingspost in Tecklenburg (19%).

Tecklenburg Rundfahrt 2010

Geen Wennemars (zie onder), maar wel Ernst (trainingsstage op Mallorca), Geerd, Chris (hoogte stage in Ardennen), Coos, Anton, Ferdinand (geen training nodig) en Pieter met fietsmaat. De Tecklenburg Rundfahrt schreef dit jaar een record aantal deelnemers in van ruim 2.000. Op de A31 en A30 zag je al niets anders dan auto's met fietsen achterin of achterop. De tocht werd voor de 23e keer georganiseerd door FTC cc75 Nijverdal. Op het weer hadden ze weinig invloed (koud), maar voor de rest was alles perfect georganiseerd. De tocht kent 3 afstanden:
100 km, met 1.260 hoogtemeters
130 km, met 1.660 hoogtemeters
160 km, met 1.935 hoogtemeters

Tot zover de statistieken. Dan de tocht. Wij besloten, niet te ambitieus, de 100 kilometer te rijden. De start was in Ibbenburen en tot onze verrassing bleven we de hele dag een beetje aan de noordkant van de A30. Als je de reliefkaart bekijkt allemaal niet zo spannend daar. Totdat je er rondfietst. Na een krap uurtje hadden we al een paar 'Keutenbergen' in de benen. Stijgingspercentages van 15 tot 25 procent. Eén lange intervaltraining van 5 uur. Goed stuurwerk en vooral goed schakelen was noodzakelijk om niet stil te vallen op deze hellingen. Regelmatig vielen mannen om of moest er gelopen worden. Het kon niet uitblijven of dit parcours moest ook slachtoffers maken binnen onze gelederen. Ferdinand en Coos haalden Tecklenburg niet en keerden een ervaring rijker en een illusie armer terug naar Ibbenburen. Zonder training is deze rit niet te doen. Coos was niet alleen fysiek, maar ook mentaal gebroken: want waar haalt Anton 'wacht maar niet op mij want ik doe dit voor het eerst' Kramer de kracht vandaan om de tocht uit te rijden terwijl hij... Ik zeg Eyjafjallajökull! De rest haalde meer of minder uitgeput de eindstreep. Geerd 'het was zwaarder dan Alpe d'Huez' Bultena met lekke band en blokkerende bovenbenen, maar toch: uitgereden.
Voor de parcoursbouwers was het een leerzame rit. Van sommige stukken uit deze tocht zullen we in de toekomst nog wel eens gebruik maken, zoals de weg waarlangs we Tecklenburg beklommen (19%) of de klim naar de Funkturm. Het Teutoburgerwoud zoals we het nog niet kenden. Volgend jaar weer! Wil je hem nog eens bekijken kijk dan op Afstandmeten.nl. Het profiel kun je hieronder zien.

Wennemars twittert....

"wilde vandaag eigenlijk meedoen aan tecklenburg rundfahrt maar het wordt weer gewoon een rondje lemelerberg.."
Watje.

De tweede Teutotocht van 2010

10 mei - Deze ging in omgekeerde richting. Voor het verrassingseffect zullen we maar zeggen. Tegelijk hadden enkelen last van een verassingseffect. Uit IJsland. Coos vond namelijk dat hij het weekend maar eens bij vrouw en kinderen moest doorbrengen, nadat hij een tijdlang in Singapore stond geparkeerd, omdat de as uit de Eyjafjallajökull (let op voor het Nationaal Dictee!) het vliegverkeer lam legde. Dat gebrek aan training zal Coos nog opbreken dit voorjaar!
Rinke en Ernst waren al vertrokken voor de classic, toen het peleton het plan opvatte in tegengestelde richting te koersen. Het peleton dat waren Ugo, Chris, Louis, Herman en zwager, Egge-Pieter, en Pieter zonder Egge. Klok mee leek het allemaal iets minder heftig, alleen de start met twee stevige klimmen op rij tikte wel aan in de benen. Halverwege kwamen we de classics bovenop de bult bij Lienen tegen. Zij moegeklommen, wij nog fris omdat de beklimming van de andere kant minder stijl en lang is.
In Tecklenburg zagen we elkaar weer. Het peleton had wat vertraging opgelopen door een val van Ugo, die flink punten scoorde voor de Robert Gesink bokaal voor de meest vallende renner. Maar, net als Gesink, liet Ugo zich niet kennen en reed deze keer de volle tocht uit.

zondag 11 april 2010

De eerste Teutotocht van 2010

Hoe staan we er voor na een lange winter. Een enkeling had al zijn conclusie getrokken na de MTB-rit door Westerwolde; hij bereidt zich in stilte voor op het grote werk. Maar de nummers 1, 5, 8, 11, 12 en 16 van Alpe d'Huez stonden zaterdagmorgen om half tien bij de Sommerrodelbahn gereed voor de eerste Teutotocht van het seizoen. Ugo en Herman gingen bij de eerste klim er als een speer vandoor. Herman als de Cancellara van TKP in het zadel, Ugo als de Tom Boonen van TKP staand op de pedalen. Of het nu de klimtechniek was of gebrek aan training (10 kilometer heen en terug naar de fietsenmaker), maar Ugo moest na een half uur wegens kramp het strijdtoneel verlaten. De overige renners hielden er een straf tempo in en zo begon het compacte peloton aan de beklimming bij Lienen. Herman bleef als enige de strontkar voor en bereikte als eerste de top. In onze herinnering zouden we vanaf hier rustig peddelen tussen heuvels en door bossen tot aan de beklimming bij de Funkturm. Maar er bleek zich een nare kuitenbijter opgeworpen te hebben tussen Hagen en de Funkturm. Terug naar het kleinste verzet! Het viel niet meer te ontkennen: we hadden geen van allen meer de conditie van vorig jaar. Misschien met uitzondering van Gerard en Egge-Pieter, die er nu beter voorstaan dan vorig jaar om deze tijd. Verderop in het parcours hadden onze duitse vrienden met de spreekwoordelijke grundlichkeit de weg afgezet. Maar het peleton liet zich door niets en niemand tegenhouden. Het leverde Herman wel een aanvaring met een lantaarnpaal op. Gelukkig bleef de lantaarnpaal ongedeerd. Henk ontpopte zich als veldrijder door de fiets op de schouder te nemen. Na Tecklenburg moesten Pieter en Herman traditiegetrouw nog even stayeren: 70 per uur in de afdaling, tussen de 40 en 50 in het vals plat erna. Maar ook hier: de benen liepen verdacht snel leeg (of vol, 't is maar hoe je het bekijkt). Na drie uur zat de tocht er op en was het weer tijd voor de patat met curryworst.
Over 14 dagen zijn we er weer. Dan iets beter getraind.

zondag 28 maart 2010

8 Mei Toerversie Giro Utrecht

Wegens gebrek aan belangstelling geen deelnemers aan de Giro van TKP.

maandag 22 maart 2010

The continuing story: moutainbiken in Westerwolde (2)

Eind februari werd de trainingstocht in de achtertuin van Geerd (ook wel aangeduid als Westerwolde) geteisterd door sneeuw en ijs. Bospaden werden verlaten en de tocht werd over comfortabel asfalt voortgezet. Afgelopen zondag de herkansing. Nu voor het echte werk. Een verslag over afzien en afwijkende lengtematen van Ernst.

De sporen die wij trokken in het landschap vielen in het niet bij de sporen in ons gelaat.
Wegens al te winterse omstandigheden kon in februari het parcours slechts gedeeltelijk worden gereden en onthielden wij onszelf de mooiste delen van het Westerwoldse landschap. Nieuwsgierig togen wij zondag om 9 uur naar Blijham alwaar de woonstede van de familie Bultena de aanblik had van een heus wielerclubhuis inclusief fietsverhuur. "Paultje zit nog op de ring" kwam mij ter ore. Dit bleek niet de A10 te zijn en dus konden we om kwart over 9 van start. De eerste echte uitdaging van dit jaar werd mij al snel duidelijk. Het gebrek aan trainingarbeid vertaalde zich in exceptionele hartfrequenties en dito verzuring. Bert kon dit ook nog eens staven aan zijn hartslagmeter. Dit dekselse aparaat gaf naast informatie over het welbevinden van Bert ook andere nuttige informatie. Zo woont de familie Bultena 4 meter beneden N.A.P. en daarmee in een potentiele nieuwe Blauwe Stad. Het parcours was zorgvuldig samengesteld uit zware stukken bos en nog zwaardere. Slechts af en toe lonkte het asfalt, maar in plaats van enig herstel onwikkelden de collega's, als waren zij veulens in een voorjaarsweide, een moordend tempo. Overleven was het devies. Overleven was niet aan de orde bij een gedenkstaan midden in het landschap, ter herinnering aan een tiental heksen die daar door de locals op gruwelijke wijze aan hun eind waren gebracht. Snel maar weer verder dus, of snel.....de krachten werden minder. Met het slinken van de krachten in alweer een fraai stukje bos, werd het weer beter. De zon deed zijn intrede hetgeen de moraal verhoogde. Na een stop in Vlagtwedde was het volgens Geerd nog 8 kilometer, hooguit 9, met nog een stukje bos. Kort samengevat 16 kilometer en een tiental bossen later kwamen we, althans ik, anderen bleken te beschikken over een jaloursmakende conditie, afgepeigerd aan bij Lena. Tot onze grote vreugde was de tafel gedekt en stond de inmiddels al bijna traditionele pan soep op de tafel. Een mooie afsluiting van een prima ochtend in het pitoreske Westerwolde.

Doe voor 15 april je aanbetaling !

We hebben voor 20 personen een optie genomen op La Haute Fource (zie het bericht hieronder). Daarmee gaan we verplichtingen aan. Dus fietsvrienden, als je meegaat naar de Vogezen stort dan vóór 15 april € 100,- op de rekening van de Personeelsvereniging van TKP, 68 09 18 418 o.v.v. Vogezen en je naam.

Ons onderkomen in de Vogezen: herberg La Haute Fource

We hebben in de zuidelijke Vogezen een herberg gevonden die in september onderdak zal bieden aan onze fietsclub. Het is La Haute Fource, dat wordt gerund door het Nederlandse echtpaar Hendrika en Jacob van de Lagemaat. De herberg heeft tien kamers (variërend van éénpersoons tot vierpersoons, zonder of met eigen douche en toilet), een gezellige bar, overdekt terras, een grote wooneetzaal, speelzaal met ping-pong, een groot eigen zwembad voor alle gasten, kampvuurplaats en een jeu de boule baan.
En, mochten we er nog tijd voor hebben, het is een prima uitvalsbasis voor fietstochten.

dinsdag 16 maart 2010

Aanmelden voor de Vogezen

De reis naar de Vogezen begint concreet vorm te krijgen. We gaan van 9 tot 12 september naar de Vogezen, met in ieder geval twee fietsdagen. We hebben een paar opties uitgezet. De prijzen liggen in de orde van €150 - €200 op basis van volpension. Reiskosten komen voor eigen rekening dit jaar, maar ook die vallen wel mee, omdat we met eigen vervoer gaan. Ga uit van €50 tot €75.
We hebben naar aanleiding vn het jaarprogramma al een lijst van bijna 20 belangstellenden. 15 Maart hebben we jullie gevraagd om je definitief op te geven, zodat wij de accomodatie vast kunnen leggen.
Opgeven kan met een mailtje aan de organisatie. Je hebt tot 31 maart de tijd om je aan te melden.

dinsdag 2 maart 2010

ATB-rit van 13 maart wordt een dag later gehouden

Omdat Monique, de vrouw van Marcel, 13 maart op de winkel moet passen en Marcel op de kinderen, wordt de ATB-tocht door het Ballooerveld een dag later gehouden, op zondag 14 maart. Nog mooier weer, nog mooiere omgeving.
We verzamelen om 8:45 uur op de parkeerplaats van voetbalclub Asser Boys. Dit is aan de Lonerstraat 100 in Assen. Om 9:00 uur kunnen we dan vertrekken. De tocht duurt ongeveer 2 a 2,5 uur, afhankelijk van de stops. De afstand zal ongeveer 35 km zijn. Opgeven bij Herman!

dinsdag 23 februari 2010

21 Maart MTB tocht Westerwolde

Geerd en Ernst hebben nogmaals het initatief genomen voor een MTB tocht in het mooie Westerwolde. Dit omdat de vorige tocht grotendeels op een ijsplaat moest worden verreden.

Zondag 21 maart verzamelen tussen 9.00 - 9.15 te huize Bültena op de Morigerweg 1A in Blijham. Liefhebbers kunnen zich aanmelden bij Herman.

Ook mensen zonder MTB kunnen mee. Geerd heeft een aantal extra fietsen ter beschikking. Neem voor de juiste maat aub even contact op met Geerd.

Verder nog een reminder voor de MTB rit over het Ballooerveld op zondag 14 maart a.s. Ook hiervoor kun je je aanmelden bij Herman

zondag 21 februari 2010

ATB-rit in een winters Westerwolde

Zondag 7 februari stond onze eerste tocht voor dit jaar op het programma. Geerd en Ernst hadden het initiatief genomen voor een mtb-ritje door het mooie Westerwolde. Met z'n zessen werd de kou getrotseerd en stonden we om 9 uur bij Geerd voor de deur in Blijham. Het beeld dat het in het oosten altijd kouder is dan hier, werd nog eens bevestigd. Het scheelde zeker 2 graden met stad!
Gelukkig stond de koffie klaar om de eerste rillingen te verdrijven. Overigens stonden er behalve koffie maar liefst 4 mtb's bij Geerd in de garage. De volgende keer kunnen er dus ook wel wat mensen mee die nog niet voorzien zijn van een mtb!

Na de koffie en een kritische blik op elkaars fietsen gingen we op pad, beter gezegd, op ijs! We waren amper vertrokken of we reden al op een ijsplaat van zeker 500 meter lengte door het bos. 15 minuten en 4 val en glijpartijen later werd besloten de route over de verharde weg te vervolgen. Ik hoor Geerd nog zeggen:'in het begin ligt er een beetje ijs, maar daarna is het prima te doen! Ik heb het woensdag nog gefietst!'

Vertrouw dus nooit een Bultena, tenzij je spikes onder je banden hebt.

De verdere gang over de verharde weg was voor de jonge garde maar goed ook, want hier was duidelijk sprake van een sterk toenemende vermoeidheid. Tijdens een korte fotoshoot (het was fotogeniek weer!) kon er even gerust worden. Dit hielp helaas maar tijdelijk, zodat kort daarna in Vlagtwedde opnieuw een korte stop ingelast moest worden. Hier werd besloten de kortste route naar huize Bultena te nemen, zodat de vermoeiden op de bank konden plaatsnemen. Aangekomen bij Geerd thuis bleek de vermoeidheid én de kou bij ieder te hebben toegeslagen, want met algemene instemming werden de fietsen geparkeerd en de warme kleding aangetrokken.

Of was het toch de geur van de heerlijke groentesoep van mevrouw Bultena?

Hoe dan ook kunnen we spreken van een geslaagd evenement in een mooie omgeving. Wat Geerd en Ernst betreft doen we het binnenkort nog een over als de weersomstandigheden zijn verbeterd. De wielercommissie sluit zich hier van harte bij aan.

Programma 2010

Alpe d'Huez was een hoogtepunt, maar kon natuurlijk geen eindpunt zijn. Zoveel nieuwe fietsen waren er aangeschaft door de TKP-renners, nu stoppen zou pure kapitaalvernietiging zijn. En er zijn op wielrengebied nog zoveel mooie uitdagingen. De tourorganisatie, dit jaar verstrekt met Louis, heeft in januari de koppen bij elkaar gestoken en het volgende programma voor het seizoen 2010 opgesteld.
We beginnen met enkele ATB-tochten en in april, als het wat warmer is, gaan we weer naar de heuvels in het Teutoburger woud. Na de Vuelta in Drente, pakken we nu de start van de Giro mee. Amstel Gold stond ook op verschillende verlanglijstjes, maar deze is altijd binnen enkele uren uitverkocht en erg massaal, daarom kiezen we voor de uitgepijlde Mergellandroute die je kunt fietsen als het iets minder druk is in de Limburgse heuvels. Voor de zomer nog een mooie ATB-tocht met BBQ bij de Drentse Aa in Schipborg.
Hoogtepunt van het seizoen wordt de reis naar de Vogezen. Het wordt iets totaal anders dan de beklimming van de Alpe d'Huez, maar de Ballon d'Alsace biedt voldoende uitdaging.
We sluiten het seizoen af met currywurst in het Teutoburgerwoud.

Zondag 7 februari ATB-tocht Westerwolde (start Blijham)
Zondag 14 maart ATB-tocht Ballooerveld (start Assen)
Zondag 21 maart ATB-tocht Westerwolde (start Blijham)(nu zonder ijs)
Zaterdag 10 april Trainingstocht Teutoburgerwoud (start Ibbenburen)
Zaterdag 24 april Trainingstocht Teutoburgerwoud (start Ibbenburen)
Zaterdag 8 mei Tourtocht rond start Giro (start Utrecht)
Zaterdag 15 mei Tecklenburg Runfahrt
Zaterdag 5 juni Mergellandroute Limburg
Zondag 20 juni ATB+BBQ-tocht Schipborg (start Schipborg)

Donderdag 9 september - zondag 12 september Vogezen

Zaterdag 16 oktober Afsluitende tocht in het Teutoburgerwoud