dinsdag 19 mei 2009

Hoe ver het was en hoe hoog

Als je er bij stil staat is het natuurlijk idioot: 32 uur in een bus zitten om vervolgens 14 kilometer te gaan fietsen. Wij hebben het gedaan en het was één groot feest!
24 Renners en 3 begeleiders vertrokken donderdag om 18:00 uur precies voor een lange nachtelijke rit naar La Danchère, een boerendorp aan het eind van een doodlopende weg op 15 kilometer van de voet van de klim naar Alpe d'Huez. La Danchère bergt het best bewaarde geheim van de Franse Alpen: hotel Le Lauvitel, een droom die in vervulling is gegaan voor de twee vriendinnen Suzan en Caroline. Suzan staat de hele dag in de keuken cakes en appeltaart te bakken en heerlijke maaltijden te koken en Caroline is de vriendelijke gastvrouw die zorgt dat alles naar wens is. Kortom: wij weten nu waar god (met de pantoffels aan) in Frankrijk woont.
Het begeleidingsteam bestaande uit Frans, Heleen en Erik zorgde ervoor dat de renners zich alleen druk hoefden te maken over de conditie van hun benen. Frans en co. verkenden het parcours (na 4 kilometer een verkeerslicht, 't is maar dat je het weet!), zochten de beste fotolokaties uit, plakten een band en schilderden paarse pijlen op het asfalt om de juiste route aan te geven. Bovenal ging Frans als een bezetene op zoek naar de tijdwaarnemingschips. Met dank aan een verder onbekend gebleven meneer ergens op deze aardbol werden er negen chips geleend (waarom zou je ze huren) bij een leeg hotel in Alpe d'Huez.
En ten slotte alle lof voor de twee chauffeurs van OAD. Zij brachten met de precisie van horlogemakers de bus tot op 100 meter van het hotel. Verder kon echt niet, omdat in een tijdperk dat de OAD nog niet bestond er twee boerenschuren iets te dicht bijelkaar aan weerszijde van de straat waren gebouwd. Verder geen probleem. De mannen maakten zich naast het chauffeuren nuttig door het beschikbaar stellen van de paarse spuitbus voor het maken van de pijlen. En terwijl de een de finishfoto's maakte, pakte de ander de fietsen van de gefinishte renners aan.
Zo'n team moet wel tot grote prestaties komen. Dat bleek zaterdagmorgen. De heilige Clara, die zich verder niet liet zien, had de miezerregen van vrijdag doen plaatsmaken voor een stralende zon. Oei, de zonnebrandcreme vergeten! De shirts met lange mouwen konden plaatsmaken voor de shirts met korte mouwen.Alles in oogverblindend geel met strakke zwarte broeken - als hij bestond had TKP zeker de prijs voor het best geklede team gewonnen deze zaterdag. Rond half elf begon de gele banaan van TKP aan de lange klim naar boven. Na een paar kilometer waren de posities wel ingenomen. Herman ging er als een razende vandoor en bereikte binnen het uur en nog voor de fotografen de finish. De anderen deden het iets rustiger aan, maar zetten stuk voor stuk prima tijden neer. Rinke overtrof zichzelf, maar niet genoeg: hij kwam tot bocht negen, waar Erik hem in de auto oppikte. De finish leverde enkele spectaculaire beelden op. Ferdinand en Geerd kwamen gelijktijdig de brede boulevard op. Terwijl iedereen een spannende eindsprint verwachte klonk het krrk krrrk, werd er fout geschakeld, vielen beide mannen bijna van de fiets en besloot Ferdinand ten slotte om rennend over de finish te gaan. Gerard en Aaldrik gingen juist hand in hand over de meet. En Henk Huizing kwam, geheel in stijl en hoe verrassend, van de andere kant. Maar wat wil je als je je broek verkeerd om aan hebt. Na op een terras in het altijd bruisende Alpe d'Huez een pizzaatje gegeten te hebben was het de hoogste tijd om met grote snelheid deze gribusplaats weer te verlaten. Na de zware klim konden de meesten de verleiding niet weerstaan om van de lange afdaling te genieten om zo met terugwerkende kracht nog meer waardering te krijgen voor de geleverde prestatie. In de middagzon, bij ons thuishonk le Lauvitel, op het terras onder de kastanjeboom en in de biergarten werd in een vrolijke sfeer nagepraat over DE klim.
's Avonds, met een Kir Royale onder handbereik, reikte Frans de oscars uit terwijl Ernst als de George Clooney van la Danchère een korte toelichting gaf bij ieders geleverde prestatie. Er bleken evenveel categorieen als renners te zijn, zodat iedereen met een oscar (lees medaille) naar huis ging. Het bleef daarna nog lang onrustig in de keuken.En zondagmorgen? Zat iedereen om 7:00 uur precies weer in de bus voor de lange reis naar huis. Zelden zo'n gefocust team gezien!

Geen opmerkingen: