zondag 19 april 2009

Vallen en opstaan

Zeventien mannen en twee vrouwen verschenen afgelopen zaterdag aan de start van de een na laatste training in het Teutoburgerwoud. Deze keer werd het Teutoburgerwoud in de meest brede zin verkend. Het begon al met het vinden van de parkeerplaats: Gerard keerde voor de ingang resoluut om in de veronderstelling dat hij verkeerd was gereden. Henk Huizing stond een half uur 50 meter verderop op de anderen te wachten en de anderen op Henk. Later op de dag bevestigde Henk zijn ambivalente groepsgevoel door niet zijn collega's linksaf te volgen, maar rechtdoor achter een andere groep aan te rijden. Het was namelijk druk met wielrenners rond Tecklenburg, vanwege een van de vele Teutoburger Wald Rundfahrten die er in het voorjaar worden georganiseerd.
Wij begonnen rond 10 uur onze eigen Rundfahrt met veel nieuwe gezichten en een kapitaal aan nieuwe fietsen. Sommige zo nieuw dat de berijder nog niet precies wist hoe de ketting op een groter tandwiel te krijgen. Al gauw bleek dat de gevaarlijkste activiteit bestond uit het opstappen. Bert Leegstra kukelde op de parkeerplaats al omver, Hennie Fidder bij de eerste kruising en later op de dag deed Max een knappe sollicitatie naar startsteen bij Domino-D-Day, door bij het opstappen tegen zijn collega's aan te vallen. Bert was overigens nadrukkelijk aanwezig in de staart van het peleton. Naast zijn valpartij gaf hij 'lek rijden' een nieuwe betekenis en maakte hij op de terugweg nog een lelijke schuiver in de afdaling bij Tecklenburg.
Na de eerste klim was de groep nog compleet, maar vlak na Tecklenburg moesten Louis en zijn zwager afvallen wegens materiaalpech. De overige renners hebben genoten van het prachtige weer, de bloeidende kersenbomen en het frisse groen. En oh ja, er waren weer de nodige klimmen. Sommigen kwamen op karakter boven, anderen schijnbaar fluitend. Algemene indruk was dat er goed getraind is de afgelopen maanden. Wie Gerard deze winter 'dood' heeft zien gaan bij het spinnen, zag hem nu soepel omhoog peddelen. Hans Fidder, de nestor van het gezelschap, deed niet onder voor de rest. Aimée had haar oude vorm weer terug. Chris bleef dit keer glansrijk overeind. En Geert wilde niet meer met een banaan op de foto en toonde aan dat het met krentenbollen ook gaat. Geert met een 'd' maakte een goede indruk, maar twijfelde onderweg aan zijn materiaal. Egge-Pieter toonde echter aan dat je met een oude fiets ook boven komt. Het ligt toch echt aan de man, niet aan het materiaal, al denkt Rinke daar anders over. Hij reed als enige de tocht over 70 kilometer uit op een MTB met dikke banden.
De tourdirectie besloot tijdens de tocht om een alternatief eind (qua route) aan de rit te maken, wat ertoe leidde dat de groep het uur erna zich spontaan over heel Munsterland verspreidde. Ferdinand, Herman, Henk Andries en Pieter deden nog een wedstrijdje wie het hardst tegen de wind in kon fietsen. Helaas waren de scouts van de Rabobank reeds in Limburg neergestreken, want jongens, wat een talent....
Het verbrokkelde peloton kwam aan het begon van de middag zo successievelijk weer bij de Rodelbahn uit, waar de patat nog steeds 1 euro 50 kost en het bier goed smaakte - en niet alleen omdat het daar zo goedkoop is. Over twee weken nog een keer en dan kennen we de route uit ons hoofd! De eerste foto's vind je aan de rechterkant op deze pagina.

Geen opmerkingen: