dinsdag 1 oktober 2013

Mont Ventoux indrukwekkend

41 Collega's zijn woensdagmiddag naar Zuid Frankrijk afgereisd met het doel de Mont Ventoux te bedwingen. Dat laatste is gelukt. Als het kon zou ik zeggen "meer dan" gelukt. TKP beschikt namelijk niet alleen over bijzonder veel wielrenners die wel van een flinke uitdaging houden, maar ze verkeren bovendien in een uitstekende conditie. Maar liefst 15 deelnemers volbrachten de klim binnen de 2 uur en de gemiddelde klimtijd van de TKP'ers was 2 uur en 4 minuten, terwijl de gemiddelde klimtijd overall 2 uur en 25 minuten is. Er is door veel collega's het afgelopen jaar hard gewerkt aan gewicht en conditie en met succes. Petje af daarvoor. Maarten Mensink ging met de eer van de snelste klimmer naar huis op de voet gevolgd door Herman. De kale mannen Louis en Bert (Baalman) bereikten ex aequo als derde de top van de Kale Berg (die andere kale man, Rinke Dongstra, had de top een paar dagen eerder al bedwongen vanuit Sault).
Het was een mooi gezicht om al die TKP'ers de berg op te zien klimmen. Er werd gezwoegd en gesnoven, maar we hebben het allemaal gered. En in stijl. De meeste collega's wisten met een straf tempo redelijk de rechte lijn te bewaren en bovendien had TKP met afstand het mooiste shirt van alle klimmers.
De dagen voorafgaand aan de klim is er in diverse groepjes in de prachtige omgeving getraind. Donderdag een tocht met een venijnige klim in de brandende zon bij Suzette. Vrijdag stond het rondje Mont Ventoux, ruim 100 kilometer, op het programma met een picknick bij een mooi uitzichtspunt in de Gorges de la Nesque. De fantastische catering door Chalet Beyond maakte het weekend helemaal af. Zelfs voor de champagne na afloop van de beklimming was gezorgd. En het lukte ze zelfs om de koelkast gevuld te houden met ruim 40 dorstige TKP'ers in de buurt. In zekere zin ook een prestatie (zondagmorgen tegen vijfen was de koelkast overigens wel leeg).
Dat we niet met OAD naar Frankrijk reden maar met Wiebenga en dat zondagmorgen 5 minuten na ons vertrek het onweer losbarste en de wegen onder water liepen, geeft aan dat je met sommige dingen ook een beetje geluk moet hebben. Maar, zoals ze in de voetballerij zeggen: geluk dwing je af. Marijn kan daar over meepraten, een foute inschatting van  een bocht in de afdaling van de Ventoux leverde een klassieke "Van Estje" op. Dat wil zeggen dat Marijn  met de schrik (en een schaafwond) vrij kwam en zijn camara nog liep - wat weer spectaculaire beelden opleverde in de categorie 'don't try this at home'.

dinsdag 24 september 2013

Op weg naar de Mont ventoux

Morgen gaat het gebeuren. Om 15.00 uur komt de dubbeldekker van Wiebenga voorrijden en kunnen we de fietsen, de bagage en onszelf inladen. Vanavond nog een telefoontje van Herman. De fietsen hoeven toch niet gedemonteerd te worden. Ze hadden bij Wiebenga nog eens goed geoefend met als resultaat dat alleen het voorwiel eruit hoeft. Scheelt ons de komende dagen een hoop sleutelwerk. Maar mijn fiets is al platter dan plat.De nacht van woensdag op donderdag kunnen we lekker doorrijden en als alles volgens plan verloopt dan zijn we donderdagmorgen rond 9.00 uur op de plaats van bestemming. In de Provençaalse najaarszon bij een temperatuur van 27 graden. Dat wordt afzien bij het zwembad.

donderdag 23 mei 2013

Bestel nu je fietskleding

De fietskleding kan nu worden besteld. 27, 29 en 30 mei zijn er pasmomenten op de 12e. Zie voor de tijdstippen en de brochure de Mont Ventoux blog.

Vervolg Elfsteden: het gouden peloton

Behalve Rinke, Johan en Jelmer reden nog een aantal TKP'ers op tweede Pinksterdag door Friesland. De belevenissen van Marian, Tjalling, Laurens, Edwin en Daniëlle.
20 mei was de dag van de Friese Elfstedentocht. Samen met Marian was ik de voorgaande dag al vertrokken naar het pittoreske Reduzum. Goed gegeten en na een korte nacht was het dan zover, Laurens arriveerde op het afgesproken tijdstip en bepakt en bezakt vertrokken we vanuit mijn ouderlijk huis gezamenlijk met twee auto’s richting Bolsward. Hier aangekomen was het even zoeken en telefoneren waar de overige deelnemers van het gouden peloton zich hadden opgesteld. Voor de start hadden we elkaar gevonden. Daar gingen we dan met 6 man sterk in de laatste groep, het peloton werd vertegenwoordigd door Nathalie (een vriendin waarmee ik twee keer eerder de tocht heb gefietst), Marian, Tjalling, Laurens, Edwin en ikzelf(Daniëlle) uiteraard.

Rond twintig over 8 waren we Bolsward ongeveer uit. Daarna fietsten wij in een rap tempo langs de stempelposten in Harlingen, Franeker, Holwerd en Dokkum. Tot zover een makkie. Vlak voor Miedum stond de vader van Laurens met een natje en een droogje, dat werd zeker op prijs gesteld door het gehele peloton. Nog een calorieënpakker mee voor onderweg. Tussen Miedum en Leeuwarden begonnen bij enkele leden de eerste krampjes en pijntjes zich aan te dienen. Gelukkig waren we vlot en rond half 1 in Leeuwarden, waar een groot gedeelte van onze fanclub bij de Oldehove (ook wel de scheve toren van Leeuwarden) zich had geschaard.

Vertrekkende uit Leeuwarden sloeg het noodlot toe en begon het te regenen. Vlak voor Dronrijp lekke band nummer 1 voor Laurens. Vervangen en weer doorgereden in de regen. Vervolgens in Winsum rijd Laurens zijn achterband nogmaals lek. Dit keer op een betere plek, aangezien er hier muziek was en het reparatiebusje net achter ons aan kwam rijden. Weer vervangen en doorgereden. In Bolsward doorweekt en soppend in de schoenen aangekomen was het schoenplaatje van Laurens los, ter plekke gerepareerd. Daar kregen we nog een lekker zout soepje aangeboden en dat ging er natuurlijk goed in.

Vlak voor Oudemirdum kwam ik in onoplettend moment bijna tot val doordat mijn voorwiel tussen een aantal tegels bleef steken, waarna ik tegen het stuur van Marian slingerde. Gelukkig niemand gevallen. Mijn hand was een beetje pijnlijk en er verscheen al gauw een bult en een blauw plek. In Oude Mirdum bij de EHBO-post langs, bleek gelukkig alleen gekneusd te zijn. Vanuit Oudemirdum was het nog 47 km en op dat moment werden we ons bewust van hoe doorweekt we waren. Onze schoenen stroomden over, we waren door en door natgeregend...koud en bibberend stonden we bij een koffiekraam waar we geen genoeg konden krijgen van de warme thee/koffie. Toch vonden we de moed om door te fietsen, en tot irritatie van sommige andere deelnemers al zingend door Zuid-Friesland heen. Met hits als: Is het een man of toch een vrouw? We gaan naar de Mont Ventoux toe. Tringelingeling je bent een lekker ding en de kaskraker: Worst van de Hema.
Daarna richting het IJsselmeer over de dijk, langs het water waar de gure wind door onze kleding heen waaide... In Stavoren werden we door 1 van de vrijwilligsters nog lekker stevig warm geknuffeld. Met een dikke knuffel en tút van deze aardige mevrouw konden we er weer tegenaan en op naar Hindeloopen. De regen hield aan en begon weer wat toe te nemen. Daarna vlak voor Workum, ongeveer 15 km voor de finish krijgt Laurens zijn derde lekke band...geen reparatiebusje of fietsenmaker in de buurt...gewoon midden tussen de weilanden. Verregend en koud de band verwisseld. Vervolgens de een na laatste stempelpost in Workum… nog 12 km te gaan. In de verte zagen we Bolsward liggen...en dan eindelijk was het moment daar.. Opgewacht door mijn grootste fan, mijn moeder met een aantal rozen en een camera in de aanslag, hadden we dan eindelijk dat felbegeerde elfstedenkruisje te pakken!

In mijn beleving was deze tocht ondanks de regen en de tegenslag een geslaagde expeditie. De snelheidsprijs hebben wij zeker niet gewonnen, maar voor gezelligheid en groepsgevoel krijgt iedereen binnen het Gouden Peloton een dikke 10!! Volgend jaar weer…


woensdag 22 mei 2013

Elfsteden (wordt vervolgd)

Verschillende TKP’s gingen tweede pinksterdag de grens over naar het heitelân voor de traditionele elfstedentocht op de fiets. Anders dan bij de winterse versie is de start en finish in Bolsward. Eerst wordt een lus gemaakt door het noordelijke kleigebied en vervolgens een lange lus door het merengebied en Gaasterland. In totaal zo’n 230 kilometer. Hieronder een aantal impressies. De wekker ging, in principe, om 5.00 uur…

Jelmer
Nadat mijn wekker niet was gegaan (ik heb een nieuwe telefoon) schrok ik om 5:03 wakker. Ik had rond die tijd willen vertrekken, maar gelukkig had ik al mijn spullen al in de auto liggen dus om 5:15 vertrok ik richting Bolsward. Ik had bananen, Friese kruidkoek en snickers op zak.

Het leuke rondje:
Net als vorig jaar heb ik de tocht gereden met mijn broer. Oorspronkelijk zou ook mijn vader meefietsen, maar aangezien hij tot voor kort niet aan een sport deed en ongeveer 200 kilometers aan training in de benen had, heeft hij het verstandige besluit genomen om volgend jaar mee te doen. Waar wij vorig jaar als gekken van start gingen, hebben wij nu getemporiseerd. In cijfers betekent dit dat wij soms 28-30 km. per uur reden en dit afwisselden met een tempo van ongeveer 22-24 km. per uur. Wat wij ook van vorig jaar hadden geleerd is dat je vooral niet voorop moet gaan fietsen. Aangezien de weersomstandigheden licht waren, het was namelijk niet te warm en het was nagenoeg windstil, kwamen wij de eerste kilometers prima door. Voordat wij het wisten waren wij In Dokkum, waar onze ouders en zus stonden te wachten met wat proviand en bemoedigende woorden. Daarna zijn wij gauw weer verder gegaan en stond er in Leeuwarden een bord warme pasta klaar in het appartement van mijn broer.

Het vervelende rondje:
Van te voren hoopte ik er op om het eerste rondje van 140 km droog over te komen. Achteraf had ik wat anders moeten hopen, want precies in Bolsward voelde ik de eerste druppels. Het begon met wat motregen dus dit was nog niet zo erg en vanaf Bolsward kom je ook geregeld bij een stempelpost wat een welkome kleine rustpauze is om wat armbewegingen te doen voor de schouders die zeer beginnen te doen. Vanaf IJlst was het  echter geen motregen meer, waar voelde ik dikke regendruppels op mijn lichaam. Ondertussen had mijn vriendin aangegeven dat ze vlak voor Oudemirdum klaar stond met pannenkoeken met spek, dus deze hebben wij nog heerlijk opgepeuzeld. Maar vanaf deze korte pauze merkte ik ook dat stilstaan geen pretje was omdat je met je natte pak al snel koud wordt. Iedere volgende stempelpost was vanaf toen een onaangename rustpauze… De laatste kilometers hebben wij het tempo er lekker ingehouden om niet af te koelen. Het laatste uur hebben wij gevuld met het bespreken wat we allemaal zouden doen als we thuis zouden zijn. De uitkomst was eerst heel lang onder de warme douche en vervolgens in de joggingsbroek genieten van een koud biertje.

Johan
5:00 uur: de wekker gaat, de kleren en proviand liggen klaar en de fiets zit al in de auto. Na mijn reisgenoot Rutger te hebben opgepikt, gaan we vanuit Sneek onderweg naar Bolsward voor de start van de elfstedentocht. Wij kunnen bij aankomst direct doorlopen en starten in groep 8 om 5:56 uur. Begeleid door veel muziek, toeschouwers en wat dronken gasten gaan wij onderweg naar Harlingen en Franeker. De eerste paar uur is het erg druk en zijn er veel vroeg gestarte toerfietsers op pad, wat de snelheid niet ten goede komt. Wat daar de lol van is, heb ik nooit begrepen, op een toerfiets 230 km fietsen. Maar niets dan respect daarvoor. Al had ik bij sommigen het idee dat ze elk moment van de fiets konden vallen. Om 8:45 uur, iets voor op het tijdschema, arriveren we in Dokkum en zitten de eerste 75 kilometers erop.
Benen voelen nog prima, weinig wind en vooralsnog geen regen. Voorbij Leeuwarden krijg ik het op de heupen en sprint ik mee met een groepje fietsers. De kilometers richting Bolsward vliegen eraf, gemiddelde snelheden van 35 tot 40 km, uiteraard geen enkele kilometer op kop gereden en de Friese knechten al het werk laten doen. Vanuit Bolsward is het nog  10 km naar Sneek waar we een uurtje pauze nemen en een lekkere pasta maaltijd naar binnen werken. Vervolgens snel door naar IJlst en Sloten, langzaam begint het wat regen. De laatste lootjes wegen het zwaarst, zo ook nu. Voorbij Oudemirdum en Stavoren langs de kust richting Hindeloopen en Workum vol tegen de wind in. Ook nu is het weer de kunst om lekker laf achter een groepje te rijden en hen het kopwerk te laten doen. 15:30 uur komen we moe maar voldaan voor de derde (en voorlopig laatste) keer in Bolward waar we groots worden onthaald. Trots halen wij onze medaille op en genieten we van een welverdiend biertje.


Rinke
Tweet: Elfstedenkruis is binnen. Wel erg druk. Tot 150 km ideale omstandigheden. Daarna veel regen. 235 km totaal.

Het gouden peloton
Zie de blog hierboven voor  de belevenissen van Marian, Tjalling, Laurens, Edwin en Daniëlle

TR2013: wederom zwaar

De Tecklenburg Rundfahrt heet tegenwoordig SportvoedingwebshopTecklenburg Rundfahrt. Een hele mondvol (poeder) die ook dit jaar weer een aantal TKP'ers naar het Teutoburgewoud deed afreizen. Johan stond op de camping van Tecklenburg, de rest moest vroeg op. Afstanden van 100 tot 160 kilometer.

's Morgens om 8.15 uur stonden de eersten aan de start. De Sportvoedingswebshop had als noviteit dat je je te voren via internet kon aanmelden, zodat je een stuurbordje kreeg met je eigen naam er op. Dat fietst toch net even anders. Ernst, Janneke, Edwin, Johan, Rinke reden de 100 kilometer, Bert heel stoer met de fietsclub van Zuidhorn de 160 en Pieter besloot halverwege om de 160 te laten voor wat die was en rechtsaf te slaan voor de 130 - achteraf geen verkeerde beslissing. Verder hebben we onze collega's Anton en Tjomme van TKPI gespot.
De TR2013 kenmerkt zich door veel klimmetjes (25) en door steile klimmetjes (25). Keurig staat voor elke helling de lengte, het gemiddelde stijgingspercentage en het hoogste stijgingspercentage aangegeven op een bordje. Regelmatig zitten deze percentages boven de 13% met een uitschieter naar 25%. Dat gaat je al snel in de benen zitten. In totaal 1400 tot 2000 hoogtemeters afhankelijk van de afstand. Ik vind het elk jaar weer een hele goede training in een mooie  omgeving. Ook dit jaar gingen we weer bij een boer over het erf en reden we de stijle weg naar het sportveld van Tecklenburg omhoog. De vroege starters en degenen die niet de 160 reden kwamen nagenoeg droog aan de finish. Later in de middag brak er een hoosbui los waar Bert het laatste uur van de tocht in heeft gereden. Ondergetekende haalde de finish nog net voor de bui, maar moest in de stortbui, schuilend onder de achterklep van de auto, droge kleren aantrekken - de douches waren overbodig; controleerde daarna vlug of alles in de auto lag en er niets achter bleef op de parkeerplaats; gooide de achterklep dicht en was vervolgens zijn mobiel kwijt, die  klem zat onder de achterklep en daarbij de geest heeft gegeven. RIMRIP.
Volgend jaar weer - met een nieuwe mobiel!

maandag 13 mei 2013

Noorderrondrit,donderdag 9 mei 2013


Donderdag 9 mei 2013 is de fietsklassieker “De Noorderrondrit” verreden, een toertocht van 75 of 150 km. Namens TKP waren Klaas Jan Elzinga en Louis van der Hulst aanwezig, uiteraard voor de langste afstand. Een verslag.

Twee sms-jes van Klaas Jan, nog vóór acht uur, bezorgden Louis visioenen van de Zuiderzee Klassieker: “lekke band”, “ff fixen”. En dat nog vóór de start. Gelukkig hadden we tijdens de tocht geen materiaalpech.

Vanaf de vertrekplek in Loppersum, gaat het parcours van de Noorderrondrit eerst oostwaarts richting Appingedam en Holwierde. Vervolgens slingert het parcours ten noorden van Groningen door het fraaie Groningse land tot aan het meest
westelijke dorp Zoutkamp. Daarna via Winsum en de noordrand van de stad terug naar Loppersum. Onderweg zijn enkele stempelposten en in Zoutkamp is een verzorgingspost.

Al snel tijdens de tocht vonden we aansluiting bij een groepje wielrenners, die een hoog tempo reden. Met nog enkele anderen konden we in dit groepje redelijk uit de wind fietsen, waarbij we ons deel van het kopwerk uiteraard wel deden. De harde zuidwestenwind maakte vooral het middenstuk zwaar. Onderweg passeerde ons nog een peloton van wel 40 man, aangevoerd door wielerprof Tom Jelte Slagter. Die gingen net iets te hard om in te pikken. Bij de verzorgingspost in Zoutkamp kregen we soep met een broodje; de gemiddelde snelheid was daar boven de 30 km/u (na 90 km). Uit Zoutkamp vertrokken we met z’n tweeën, om vervolgens bij een kleiner groepje aan te sluiten.

Op het einde vloeiden de krachten – in ieder geval bij Louis - toch wel weg, mede door nog enkele stukken met tegenwind, en door de afstand en het relatief hoge tempo. Klaas Jan leek hier minder last te hebben. De wind in de rug tijdens de laatste kilometers was prettig. Bij de finish kregen we voor de volle stempelkaart een medaille ! Na een glas op het terras vertrokken we tevreden huiswaarts (Klaas Jan nog 10 km op de fiets).

De Noorderrondrit is een mooie tocht. Het aantal deelnemers was niet al te hoog (1060), de drukte op de weg viel hierdoor mee.